บทที่ 40 – หน่วยจู่โจมแรงงานหญิง
…
ไม่ถึง 40 นาที
รถสามล้อเครื่องบุโรทั่งส่งเสียง “แต๊กๆๆๆ” คำรามลั่น มาจอดเอี๊ยดหน้าโรงงาน
ผู้หญิงวัยกลางคนแต่งตัวบ้านๆ 5 คน กระโดดลงจากรถ
คนนำหน้าอายุราว 40-50 รูปร่างท้วม แต่สายตาคมกริบ
พอเดินเข้ามา เธอกวาดตามองโรงงานรอบหนึ่ง แล้วหยุดที่โจวอวิ๋นฟาง
“อวิ๋นฟาง!”
คนนี้คือหลิวเฟิน ข้างหลังคือแก๊งเพื่อนสาวโรงงานทอผ้าเก่า
“หน่วยจู่โจมแรงงานหญิงตกงาน” ที่ตั้งขึ้นเฉพาะกิจทีมนี้ ดูภายนอกอาจจะเชยๆ แต่ทุกคนแผ่รังสีความเก๋าเกมออกมา
หลิวเฟินไม่พูดพร่ำทำเพลง ถามตรงๆ “งานล่ะ? อยู่ไหน?”
เซี่ยตงเดินเข้าไป ชี้ไปที่คอมพิวเตอร์และกองสินค้ามหึมา
“น้าหลิวครับ รบกวนหน่อยนะครับ งานคือแพ็กของพวกนี้ตามจำนวนในออเดอร์ แล้วก็แปะใบปะหน้าครับ”
หลิวเฟินเดินไปดูหน้าจอ แล้วหันมาดูใบปะหน้าเขียนมือที่วางอยู่ข้างๆ คิ้วขมวดทันที
“พวกเธอ… ทำกันแบบนี้เหรอ?”
เซี่ยเจี้ยนกั๋วพยักหน้าแบบเขินๆ
“ใช่ครับ พวกผมเพิ่งทำกันไปหน่อยนึง ช้ามาก”
หลิวเฟินส่ายหน้า ท่าทางเหมือนแม่ทัพผู้เจนศึกกำลังตรวจแนวรบของทหารเกณฑ์
“ไม่ถูก”
“ผิดหมดเลย”
เธอดูขั้นตอนการแพ็กที่เซี่ยตงสาธิตแค่รอบเดียว ก็ชี้จุดบอดออกมาอย่างไม่เกรงใจ
“ทำแบบนี้ไม่ได้หรอก คนเดียวทำตั้งแต่ต้นจนจบ เสียเวลาเปล่าๆ”
“ทำซ้ำซ้อน แถมผิดง่ายด้วย”
เธอหันขวับไปสั่งการลูกน้องสี่คนที่พามาด้วย โบกมือฉับๆ เสียงดังฟังชัด
“อย่ายืนบื้อ! ทำงาน!”
“เสี่ยวจาง เธอไ
