ซองให้ เดินยิ้มแก้มปริกลับบ้านไป
วันละ 200 จ่ายสด
ราคานี้ในปี 2008 สำหรับพวกป้าๆ ถือเป็นรายได้ที่เป็นกอบเป็นกำ
เซี่ยเจี้ยนกั๋ว, ภรรยา, จางเหว่ยหมิง และเซี่ยตง นั่งหมดสภาพอยู่ในออฟฟิศ ไม่มีใครอยากขยับตัว
เหนื่อย
แต่เป็นความเหนื่อยที่ตื่นเต้นจนเหมือนฝัน
โจวอวิ๋นฟางหยิบสมุดบัญชีกับเครื่องคิดเลขออกมาจากลิ้นชัก นิ้วสั่นๆ กดตัวเลข
“วันนี้… วันนี้ทั้งหมด… สองพันสองร้อยห้าสิบแปดออเดอร์”
เสียงเธอสั่นเครือเล็กน้อย
“ขายไป… สองพันสามร้อยสิบกล่อง”
“ยอดขาย… เก้าหมื่นเก้าสิบหยวน”
“แปะ”
เครื่องคิดเลขร่วงลงบนโต๊ะ
ออฟฟิศเงียบสนิท
เซี่ยเจี้ยนกั๋วลุกพรวด เดินไปหาภรรยา หยิบเครื่องคิดเลขมากดใหม่เอง
90,090
ตัวเลขนี้เหมือนมีเวทมนตร์ ทำเอาชายวัยเกือบห้าสิบขอบตาแดงก่ำ
เขาหันไปมองลูกชายที่ยังคงนิ่งสงบ
“ตงตง…”
ปากเขาขยับ แต่พูดไม่ออก
“พ่อ แม่ ใจเย็นๆ ครับ”
เซี่ยตงส่งน้ำให้
“นี่แค่เริ่มต้น”
“หักค่าแรง ค่าส่ง ค่าเสื่อมเครื่องจักร ต้นทุนทั้งหมดแล้ว กำไรต่อกล่องน่าจะอยู่ที่ประมาณ 25 หยวน”
เซี่ยตงบอกตัวเลขเรียบๆ
“กำไรสุทธิวันนี้ ประมาณห้าหมื่นเจ็ดพันหยวนครับ”
“วันเดียว?”
เสียงโจวอวิ๋นฟางแหลมปรี๊ด
“วันเดียว… ได้ห้าหมื่นเจ็ด?”
ตัวเลขนี้เกินความเข้าใจของเธอไปไกลโข
โรงงานเล็กๆ ของพวกเขา ช่วงที่พีคที่สุด เหนื่อยแทบตายทั้งปี กำไรสุทธิยังได้แค่แสนสองแสน
แต่นี่… วันเดียวได้เท่ากับที่เคยทำมาสามเดือน?
ความรู้สึกนี้ มันเกินจ
