เทพมาก”
แววตาเซี่ยตงฉายแววทึ่ง
เขารู้ว่าคนงานรุ่นเก่าเก่ง แต่ไม่นึกว่าจะเก่งขนาดนี้
พวกป้าๆ ไม่รู้เรื่องคอมฯ ไม่รู้เรื่องอีคอมเมิร์ซ ไม่รู้จักทราฟฟิก
แต่ในตัวพวกป้า มีภูมิปัญญาที่เรียบง่ายและล้ำค่าที่สุดอยู่
“ติ๊งต่อง!”
เสียงแจ้งเตือนคอมพิวเตอร์ยังดังไม่หยุด
เซี่ยตงดูหลังบ้าน
รอจัดส่ง: 2,258
ทะลุสองพันแล้ว
แต่ตอนนี้ ใจเขาโคตรจะนิ่ง
เขามองสายพานการผลิตความเร็วสูงของ “กองพันป้าหลิว” แล้วรู้เลยว่า วิกฤตินี้เอาอยู่แล้ว
หลิวเฟินมือก็เรียงของ ปากก็ตะโกนบอกเซี่ยเจี้ยนกั๋วโดยไม่เงยหน้า
“เถ้าแก่เซี่ย!”
“เทปกาวนี่ซื้อมาไม่ดีนะ บางเกิน ปิดไม่แน่น!”
“กล่องก็ต้องเปลี่ยน เอาที่แข็งกว่านี้หน่อย!”
ทุกคำพูดตรงจุดเป๊ะๆ
เซี่ยเจี้ยนกั๋วพยักหน้ารัวๆ เหมือนนักเรียนประถมตั้งใจฟังครู
“ครับๆๆ เจ๊หลิวพูดถูก พรุ่งนี้เช้าผมรีบไปจัดการให้!”
เซี่ยตงยิ้ม
เขาเดินเอาน้ำไปเสิร์ฟให้น้าหลิวและป้าๆ
“น้าหลิวครับ ลำบากหน่อยนะครับ”
“เป้าหมายวันนี้ คือส่งไอ้สองพันกว่าออเดอร์นี้ออกไปให้หมด!”
หลิวเฟินรับน้ำมา กระดกอึกใหญ่ เช็ดปากด้วยแขนเสื้อ
“สองพัน?”
เธอปรายตามองกองสินค้ามหึมา แววตาไม่มีความกลัว มีแต่ไฟนักสู้ลุกโชน
“วางใจได้ ไม่มีปัญหา”
“รับประกันความเรียบร้อย!”
4 ทุ่ม รถบรรทุกของฮุ่ยทงคันสุดท้าย ไฟท้ายแดงวาบ ค่อยๆ ขับออกจากนิคมอุตสาหกรรม
โรงงานกลับสู่ความเงียบสงบ
น้าหลิวและแก๊งเพื่อนสาวรับซองเงินสดปึกหนาที่เซี่ยตงเพิ่งใส่
