ระกูลเซี่ย
ตอนนี้ไม่ใช่โรงงานแล้ว แต่มันคือสนามรบ
เซี่ยเจี้ยนกั๋วกับโจวอวิ๋นฟาง ยืนแข็งทื่ออยู่หน้าคอมพิวเตอร์เครื่องใหม่ เหมือนรูปปั้นหินที่โดนฟ้าผ่า
ลำโพงคอมพิวเตอร์ส่งเสียง “ติ๊งต่อง” ใสแจ๋ว ดังก้องในออฟฟิศ ฟังดูหลอนพิลึก
“พ่อ… คอม… คอมมันพังรึเปล่า?”
เสียงโจวอวิ๋นฟางสั่นเครือ ชี้มือไปที่รายชื่อออเดอร์ที่เลื่อนขึ้นไม่หยุดบนจอ
“นี่… นี่คนสั่งซื้อหมดเลยเหรอ?”
เซี่ยเจี้ยนกั๋วไม่พูดจา จ้องเขม็งไปที่ตัวเลขมุมขวาล่าง
คำสั่งซื้อที่รอจัดส่ง: 876
แค่ช่วงเวลาที่เขาจุดบุหรี่สูบ ตัวเลขก็กระโดดจาก 300 กว่าๆ ไปเป็น 800 กว่าๆ
นี่มันมากกว่าออเดอร์ที่โรงงานเคยรับมาทั้งปีรวมกันซะอีก
“ของปลอมมั้ง?”
เขาอัดควันบุหรี่เข้าปอดเฮือกใหญ่ พยายามใช้สารนิโคตินกระตุ้นสมองที่กำลังจะช็อต
“มีคนมาแกล้งรึเปล่า? ใครมันจะมาซื้อของแบบนี้?”
โจวอวิ๋นฟางก็รู้สึกว่ามันไม่จริง
“หรือจะเป็น… พวกมิจฉาชีพ? สั่งแล้วไม่จ่ายตังค์?”
ยังพูดไม่ทันขาดคำ ตัวเลข “ชำระเงินแล้ว” ก็เด้งขึ้นอีก
นั่นหมายความว่า ขอแค่ส่งของ เงินก็จะไหลเข้าบัญชี Alipay ของพวกเขาจริงๆ
ไม่ใช่การกลั่นแกล้ง
นี่คือของจริง
ทั้งสองมองหน้ากัน เห็นความดีใจจนคลั่ง และ… ความกังวลสุดขีดในแววตาของกันและกัน
ดีใจที่โรงงานรอดตายแล้ว
แต่กังวลว่า ของเยอะขนาดนี้ จะส่งทันได้ยังไง?
ทันใดนั้น ประตูโรงงานก็ถูกผลัก “ปัง!”
เซี่ยตงวิ่งหน้าตั้งเข้ามา สีหน้าดูกระวนกระวายเล็กน้อย
“พ่อ!
