แม่!”
พอเห็นลูกชาย โจวอวิ๋นฟางเหมือนเจอหลักยึดเหนี่ยว รีบคว้าแขนลูกไว้
“ตงตง ลูกมาดูเร็ว นี่มันเกิดอะไรขึ้น! ออเดอร์… ออเดอร์มันหยุดไม่ได้แล้ว!”
เซี่ยตงกวาดตามองหน้าจอ ยอดรอส่งทะลุ 1,200 ไปแล้ว
ในหัวเขามีแค่ความคิดเดียว
พลังของกระทู้เทียนหยา… น่ากลัวชะมัด
“อย่าตื่นตูมครับ”
เขาตบมือแม่เบาๆ น้ำเสียงนิ่งสงบเกินเด็ก 18
“นี่เป็นเรื่องดีครับ”
เขาหันไปหาเซี่ยเจี้ยนกั๋ว
“พ่อครับ ตอนนี้ในโรงงานมีคนพร้อมใช้งานกี่คน?”
เซี่ยเจี้ยนกั๋วขยี้บุหรี่ คิ้วขมวดมุ่น
“รวมพ่อกับแม่ แล้วก็ช่างจางอีกไม่กี่คน ที่จะมาช่วยงานได้เลยก็มีแค่ 7-8 คน ส่วนคนอื่นต้องเร่งผลิตเจ้าส้มอ้วน”
เซี่ยตงคำนวณในใจอย่างไว
คน 7-8 คน กับออเดอร์พันกว่ารายการ ที่ต้องแพ็กส่ง
นี่ไม่ใช่ปัญหาว่าทำไหวไหม
แต่มันเป็นปัญหาที่จะทำให้คนตายได้
เขามองไปที่กอง “เจ้าส้มอ้วน” ที่สุมเป็นภูเขาตรงมุมโรงงาน
การผลิต ภายใต้การคุมงานของจางเหว่ยหมิง พอจะถูไถไปได้
แต่ขั้นตอนการแพ็กส่งของ… ล่มสลายไปเรียบร้อยแล้ว
Export ออเดอร์, พิมพ์ใบปะหน้า, เช็กสินค้า, หยิบของ, ห่อกันกระแทก, ลงกล่อง, ปิดเทป, แปะใบปะหน้า…
ทุกขั้นตอนยิบย่อยน่าปวดหัว
เซี่ยตงนึกภาพนรกแตกที่จะเกิดขึ้นได้เลย
“คนไม่พอ”
เขาพูดเสียงขาด
“ไม่พออย่างแรง”
“เราต้องรับคนเพิ่มเดี๋ยวนี้ ยิ่งเยอะยิ่งดี!”
รับคน?
พอได้ยินคำว่ารับคน โจวอวิ๋นฟางเหมือนนึกอะไรออก ตาเป็นประกาย
“จริงสิ! หลิวเฟิน!”
“เพื่อนเก่าแม่
