สมัยอยู่โรงงานทอผ้า หลิวเฟิน!”
เซี่ยเจี้ยนกั๋วก็ร้องอ๋อ
“หมายถึง… ‘เจ๊หลิวตีนผี’ คนนั้นเหรอ?”
“ใช่! เธอนั่นแหละ!”
โจวอวิ๋นฟางพูดอย่างตื่นเต้น
“มือเธอนะ ไวยิ่งกว่าจักรเย็บผ้า! สมัยอยู่ไลน์ผลิต เธอคนเดียวทำงานเท่ากับสามคน! โรงงานเจ๊งแล้วแกก็ว่างงานอยู่บ้าน แกต้องยอมมาช่วยแน่!”
“เร็ว โทรหาแกเลย!” เซี่ยเจี้ยนกั๋วเร่ง
โจวอวิ๋นฟางรีบกดมือถือ PHS (Xiaolingtong) หาเบอร์
โทรอยู่นานกว่าจะมีคนรับ
“ฮัลโหล? ใครอ่ะ?”
เสียงผู้หญิงแหบๆ ดังมาจากปลายสาย
“หลิวเฟิน! ฉันเอง โจวอวิ๋นฟาง!”
“อ้าว เมียเถ้าแก่เซี่ย? มีไรจ๊ะ? เกิดเรื่องอะไร?”
โจวอวิ๋นฟางสูดหายใจลึก พยายามคุมเสียงไม่ให้เหมือนคนละเมอ
“หลิวเฟิน ที่นี่มีงานด่วน งานแพ็กของ เธอมาช่วยหน่อยได้ไหม?”
“แพ็กของ? ที่ไหน?”
“ที่โรงงานของเล่นฉันกับผัวนี่แหละ!”
“ตอนนี้เหรอ?”
“ใช่ ตอนนี้! ด่วนที่สุด!”
ปลายสายเงียบไปนิดนึง เหมือนกำลังชั่งใจ
โจวอวิ๋นฟางรีบเกทับ
“ค่าแรง… ค่าแรงคิดรายวัน! วันละ… สองร้อย!”
“สองร้อย?!”
เสียงปลายสายตาสว่างทันที
ปี 2008 ค่าแรงรายวัน 200 หยวน สำหรับคนงานหญิงตกงาน มันคือตัวเลขที่ทำให้กระโดดลงจากเตียงได้เลย
“จริงนะ?”
“จริง! มาถึงจ่ายสดเลย!”
“ได้! เดี๋ยวไปเดี๋ยวนี้! จะเอาซักกี่คน? เพื่อนๆ ฉันก็ว่างงานอยู่ เดี๋ยวลากพวกมันไปด้วยได้ไหม?”
โจวอวิ๋นฟางมองหน้าเซี่ยตง
เซี่ยตงพยักหน้าทันทีแบบไม่ต้องคิด
“เอา! เอาหมด! ใครมือไวตีนไว เรียกมาให้หมด!”
