โจวอวิ๋นฟางตะโกนใส่โทรศัพท์
“จัดไป! รอแป๊บ!”
วางสายไปแล้ว
โรงงานตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะ
เซี่ยเจี้ยนกั๋วมองภรรยา สายตาซับซ้อน
“อวิ๋นฟาง วันละสองร้อย ไม่แพงไปหน่อยเหรอ?”
โจวอวิ๋นฟางส่ายหน้า
“ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งงกเงิน”
“สิ่งที่เราขาดไม่ใช่เงิน แต่เป็นเวลา”
“ทุกออเดอร์ คือคำสัญญา เราต้องส่งของให้ทันตามที่สัญญาไว้”
“อีกอย่าง ถึงเราจะจ่ายค่าแรงแพงกว่าตลาด แต่ถ้าเทียบกับกำไรเจ้าส้มอ้วน เงินแค่นี้จิ๊บจ๊อย เราจ่ายไหว”
เซี่ยตงมองแม่ที่จู่ๆ ก็ดูใจป้ำขึ้นมา รู้สึกว่าแม่เองก็มีแววเป็นคนทำการณ์ใหญ่เหมือนกัน ดูท่าพอโรงงานเข้าที่เข้าทาง เขาก็วางมือให้พ่อกับแม่ดูแลต่อได้สบาย
