กรรมชุด ‘Fat Orange’》…”
เขาพึมพำชื่อหัวข้อ แล้วรีบพลิกดูเนื้อหาด้านใน
“…ภาษาการออกแบบหลักของคาแรกเตอร์นี้ อยู่ที่การรื้อสร้างและประกอบใหม่ (Deconstruction and Reorganization) ระหว่าง ‘ความเป็นมนุษย์’ และ ‘ความน่ารักของสัตว์’ โดยใช้การลดทอนเส้นสาย และสัดส่วนที่เกินจริง (อัตราส่วนศีรษะต่อลำตัวประมาณ 1:1.5) เพื่อสร้างจุดจำทางสายตาที่รุนแรงและความรู้สึกเป็นมิตร…”
“…ความเป็นต้นฉบับ (Originality) สะท้อนผ่าน 3 มิติหลัก ดังนี้: 1. การใช้สัญญะเพื่อแสดงบุคลิก…”
“…อ้างถึงมาตรา 3 และมาตรา 15 แห่งกฎหมายลิขสิทธิ์สาธารณรัฐประชาชนจีน ผลงานนี้จัดเป็นงานศิลปกรรมที่มีความคิดริเริ่มสร้างสรรค์และสามารถทำซ้ำได้ในรูปแบบวัตถุ ลิขสิทธิ์จึงตกเป็นของผู้ยื่นคำขอ…”
ยิ่งอ่าน หัวใจฟ่านถ่งยิ่งเต้นรัว
นี่มัน “เขียนเล่นๆ” ตรงไหน?
นี่มันตำรากฎหมายชัดๆ!
ทุกคำที่ใช้ แม่นยำระดับทนายความ
ทุกข้อโต้แย้ง สอดคล้องกับตรรกะการตรวจสอบของกรมทรัพย์สินทางปัญญาเป๊ะๆ
แม้กระทั่งจุดเสี่ยงที่อาจโดนตีกลับ ก็มีการเขียนอธิบายดักทางไว้ในส่วนเอกสารแนบ พร้อมอ้างอิงเคสตัวอย่างเพื่อป้องกันไว้ล่วงหน้า
เขากล้าพูดเลยว่า ต่อให้เป็นเขาเอง หรือผู้เชี่ยวชาญงานเอกสารที่เก่งที่สุดในบริษัท ก็อาจจะเขียนได้ไม่สมบูรณ์แบบเท่าฉบับนี้
เขาเงยหน้าขวับ มองเซี่ยตงราวกับมองสัตว์ประหลาด
“คุณเซี่ย… เอกสารพวกนี้… คุณเขียนเองจริงๆ เหรอครับ?”
เซี่ยตงหน้าตาเฉย
“ครับ ก็
