ฉีโพล่งออกมา
พอรู้ตัวว่าเสียมารยาท หน้าเธอก็แดงแปร๊ด รีบกลับไปนั่งตัวตรง ก้มหน้างุด ไม่กล้าสบตาใคร
เซี่ยตงยิ้ม
“ในเถาเป่าครับ ชื่อร้าน ‘ราชาของเล่น’ เป็นร้านของพวกเราเอง ถ้าคุณชอบ ไว้ผมส่งให้ชุดนึง”
“จริงเหรอคะ? ขอบคุณค่ะคุณเซี่ย!” ถังซือฉีเงยหน้าขวับ ตาเป็นประกายดีใจสุดขีด
ฟ่านถ่งกระแอม ดึงสติกลับมาเรื่องงาน
“คุณเซี่ยครับ งานดีไซน์ยอดเยี่ยมมาก แล้วเอกสารยื่นจดเตรียมมาหรือยังครับ? พวกคำอธิบายกระบวนการสร้างสรรค์ หรือแนวคิดการออกแบบ”
“เตรียมมาบ้างแล้วครับ”
เซี่ยตงพูดพลางหยิบปึกเอกสารที่หนากว่าเดิมออกจากซอง
“ผมลองค้นข้อมูลในเน็ต แล้วเขียนๆ มาเอง ไม่รู้ถูกไหม หรือผิดระเบียบหรือเปล่า ยังไงรบกวนมืออาชีพช่วยดูให้หน่อยนะครับ”
เขาดันปึกเอกสารที่ [โต้วเปา] เจนเนอเรทออกมาให้ ซึ่งเต็มไปด้วยตรรกะที่รัดกุม ภาษากฎหมายเป๊ะปัง และรูปแบบมาตรฐานระดับตำราเรียน ไปตรงหน้าฟ่านถ่ง
ตอนแรกฟ่านถ่งก็ไม่ได้คาดหวังอะไร
ในสายตาเขา เด็กหนุ่มที่ดูเหมือนนักศึกษาจะเขียนเอกสารได้โปรแค่ไหนกันเชียว? อย่างมากก็คงเขียนภาษาพูดว่า “เราออกแบบอันนี้เพราะอยากให้…” อะไรเทือกนั้น
เขาหยิบแผ่นแรกขึ้นมา กวาดสายตาดูผ่านๆ
แล้ว… แววตาเขาก็เปลี่ยนไป
จากดูผ่านๆ กลายเป็นเพ่งมอง แล้วเปลี่ยนเป็นประหลาดใจ จนสุดท้าย กลายเป็นความช็อกเหมือนเห็นผี
“《คำชี้แจงแนวคิดการสร้างสรรค์ ความเป็นต้นฉบับ (Originality) และความเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ในงานศิลป
