ผิดปกติ
ทั้งคู่มองหน้ากัน แล้วเดินตามลูกชายไปที่มุมโกดัง
“เสี่ยวตง มีไรเหรอ ทำไมทำหน้าเครียดจัง?” โจวอวิ๋นฟางตบลังไม้ จะให้ลูกนั่งคุย
เซี่ยตงส่ายหน้า
“แม่ครับ แม่คิดว่า ‘เจ้าส้มอ้วน’ ของเรา จะดังไปได้อีกนานแค่ไหน?” เขาถามเปิดประเด็น
เซี่ยเจี้ยนกั๋วได้ยินก็หัวเราะ หน้าตาภูมิใจ
“ถามแปลกๆ ก็ต้องนานสิ! ลูกไม่เห็นคอมเมนต์ในเถาเป่าเหรอ ใครๆ ก็บอกว่าน่ารัก อยากเก็บให้ครบชุด พ่อกับลุงจางคำนวณแล้ว แค่กำไรเดือนนี้เดือนเดียว อาจจะมากกว่าที่โรงงานทำมาทั้งปีซะอีก!”
ธุรกิจออนไลน์ช่วงสองวันนี้ สร้างความมั่นใจให้เขาอย่างมหาศาล
ถึงเงินจะยังไม่เข้าบัญชีธนาคาร แต่ตัวเลขที่เด้งในระบบหลังบ้าน ก็ทำให้เขาลอยได้แล้ว
“ใช่จ้ะ เสี่ยวตง” โจวอวิ๋นฟางเสริมยิ้มๆ “ต้องขอบคุณไอเดียลูก พ่อกับแม่หลับสบายขึ้นเยอะเลย”
เซี่ยตงไม่ยิ้ม
สีหน้าเขายังคงจริงจัง
“พ่อครับ ถ้าอีกสองอาทิตย์ หรืออย่างช้าเดือนนึง มีร้านในเถาเป่าโผล่มาอีกสิบร้าน ขาย ‘เจ้าส้มอ้วน’ หน้าตาเหมือนของเราเปี๊ยบ แต่ราคาถูกกว่าครึ่งนึง หรือถูกกว่าสามเท่า พ่อคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น?”
รอยยิ้มของเซี่ยเจี้ยนกั๋วแข็งค้าง
ความดีใจบนหน้าโจวอวิ๋นฟางจางหายไปทันที
“เป็นไปไม่ได้หรอกมั้ง?” เซี่ยเจี้ยนกั๋วแย้งตามสัญชาตญาณ “นั่นมันขโมยนะ! ผิดกฎหมาย!”
“ผิดกฎหมาย?” เซี่ยตงหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะแฝงความซับซ้อนแบบที่ผู้ใหญ่เท่านั้นจะเข้าใจ “พ่อครับ พ่อประเมินความโลภของคนต่ำไป
