บทที่ 32 – คูเมืองของเจ้าส้มอ้วน กับแนวคิดเรื่องลิขสิทธิ์
เขาเดินไปที่เครื่องพิมพ์ มองมันราวกับเป็นสมบัติล้ำค่าหายาก
“มีไอ้เครื่องนี้ การส่งของของเราจะเร็วขึ้นหลายเท่า! ต่อไปออเดอร์จะเยอะแค่ไหนก็ไม่ต้องกลัวแล้ว!”
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นดีใจที่เก็บทรงไม่อยู่
เซี่ยตงมองพ่อกับแม่ที่ทำท่าเหมือนคนไม่เคยเห็นโลกกว้าง ในใจก็ขำปนเอ็นดู
เขาแอบคิดในใจว่า นี่แค่เครื่องพิมพ์หัวเข็มปี 2008 เองนะ เสียงก็ดัง พิมพ์ก็ช้า แถมต้องใช้กระดาษต่อเนื่องอีก
ถ้าให้พ่อแม่ไปเห็นเครื่องพิมพ์ความร้อน (Thermal Printer) ในอนาคตที่ขนาดเท่าฝ่ามือ ใช้กระดาษสติกเกอร์ แค่สแกนบาร์โค้ดก็พิมพ์ออกมาได้วิละหลายใบ มีหวังคางคงร่วงไปกองกับพื้นแน่ๆ?
ความก้าวหน้าของเทคโนโลยี บางทีมันก็เหมือนการบดขยี้จากต่างมิติ
หลี่เซี่ยเก็บปฏิกิริยาของสองสามีภรรยาตระกูลเซี่ยไว้ทั้งหมด รอยยิ้มบนหน้าเธอยิ่งมั่นใจ
เธอรู้ว่าดีลนี้ “จบสวย” แล้ว
เธอตบไหล่เซี่ยตงเบาๆ ท่าทางเป็นธรรมชาติสุดๆ
“เป็นไงจ๊ะเถ้าแก่น้อย บริการของพี่ พอใจไหม?”
“พอใจมากครับ”
เซี่ยตงพยักหน้า “ขอบคุณครับผู้จัดการหลี่”
“ขอบคุณแค่ปากเปล่าไม่ได้นะ”
หลี่เซี่ยขยิบตา พูดทีเล่นทีจริง “ต่อไปงานขนส่งของโรงงานเธอ ต้องยกให้ฮุ่ยทงเหมาหมด ห้ามปันใจไปหาเจ้าอื่นนะ”
“แน่นอนครับ” เซี่ยตงยิ้มรับ
พอติดตั้งเครื่องและซอฟต์แวร์เสร็จ หลี่เซี่ยกับช่างเทคนิคก็ไม่ได้อยู่นาน
ก่อนกลับ หลี่เซี่ยด
