[1. ภาพร่างการออกแบบ, แบบแก้ไข, ไฟล์งานตัวจริง (Final), และเอกสารกระดาษ พร้อมระบุวันที่สร้างสรรค์]
[2. หลักฐานการเผยแพร่ผลงานครั้งแรก เช่น ภาพหน้าจอร้านค้าเถาเป่าตอนอัปโหลดรูป “เจ้าส้มอ้วน”, บันทึกการขายล็อตแรก สิ่งเหล่านี้ใช้พิสูจน์ได้ว่าคุณเป็นผู้มี “สิทธิ์ก่อน” (Prior Right)]
[3. สัญญาจ้างหรือสัญญาคู่ค้าทุกฉบับ ต้องระบุขอบเขตการใช้ IP และความรับผิดหากละเมิดลิขสิทธิ์ให้ชัดเจน]
คำตอบของโต้วเปาเป็นระเบียบ เป็นมืออาชีพ และรัดกุม ทำให้เซี่ยตงสว่างวาบในสมอง
ความรู้พวกนี้ ชาติก่อนตอนเป็นโปรแกรมเมอร์เขาแทบไม่ได้แตะเลย
[เซี่ยตง: ในปี 2008 มีเคสตัวอย่างของคนที่เจ็บตัวหนักๆ เพราะไม่สนใจเรื่อง IP ไหม? ฉันอยากเอาไปเตือนสติคนอื่น]
เขาต้องการเคสจริง (Case Study) เอาไปเพิ่มน้ำหนักในการกล่อมพ่อ เซี่ยเจี้ยนกั๋ว
[โต้วเปา: มีเคสเยอะมากครับ ขอยกตัวอย่างที่ชัดเจนในยุคนั้นนะครับ]
[โต้วเปา: ราวๆ ปี 2005 มีครีเอเตอร์อิสระสร้างคาแรกเตอร์ “ลิงโยโย่” (Yoyo Monkey) จนดังระเบิดใน MSN และ QQ ด้วยท่าทางกวนๆ น่ารักๆ แต่เนื่องจากผู้สร้างขาดความเข้าใจเรื่องลิขสิทธิ์ในช่วงแรก ไม่ได้รีบจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าและลิขสิทธิ์ให้ครอบคลุม]