บทที่ 25 – ออเดอร์แรก แสงแห่งความหวัง
เขาสูดหายใจเข้าเบาๆ เหมือนจะสูดเอาความซวยตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมาทิ้งไปให้หมด
แล้วกดเมาส์
“คลิก”
เสียงคลิกดังกรุบ ก้องกังวานในออฟฟิศที่เงียบกริบ
หน้าจอเปลี่ยนไป
กรอบข้อความสีเขียวเด้งขึ้นมา
“วางจำหน่ายสินค้าสำเร็จ!”
เซี่ยตงปล่อยมือจากเมาส์
เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ รู้สึกเหมือนเพิ่งทำพิธีปล่อยจรวดข้ามเวลาเสร็จสิ้น
ตอนนี้ จรวดถูกยิงออกไปแล้ว ที่เหลือก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเวลาและแรงโน้มถ่วง
บรรยากาศในออฟฟิศกลับยิ่งตึงเครียดกว่าเดิมเพราะการคลิกเมื่อกี้
เซี่ยเจี้ยนกั๋วล้วงบุหรี่ออกมาคาบไว้แต่ลืมจุดไฟ
โจวอวิ๋นฟางบีบมือตัวเองแน่นจนข้อขาว จ้องหน้าจอตาไม่กะพริบ เหมือนจะเพ่งให้พิกเซลมันออกดอก
ตู้เสี่ยวเหนียนยิ่งหนัก นั่งตัวตรงแหน่ว มือวางบนคีย์บอร์ดท่าเตรียมพร้อม เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดเต็มหน้าผาก
หนึ่งนาทีผ่านไป
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
บนหน้าจอ ยอดคนเข้าชม 0 ยอดขาย 0
ทุกอย่างเป็น 0
สามนาทีผ่านไป
ยังคงเป็น 0
ห้านาทีผ่านไป
เลข “0” ตัวนั้นเหมือนถูกเชื่อมติดไว้กับหน้าจอ ไม่ขยับเขยื้อน
โจวอวิ๋นฟางขยับปากจะพูดอะไร แต่เห็นหน้าลูกชายที่ยังนิ่งอยู่ ก็กลืนคำพูดลงไป
เซี่ยตงใจเย็นมาก
เขารู้ว่าเถาเป่าปี 2008 ยังเป็นทะเลสีคราม (Blue Ocean)
คู่แข่งน้อย โตแบบป่าเถื่อน ไม่เหมือนอีกสิบปีให้หลังที่ค่าทราฟฟิกแพงหูฉี่ ไม่ยิงแอด ไม่จ้างดารา ก็เหมือนจมอยู่ก้นมหาสมุทรมาเรียน่า ไม่มีใครเ
