ห็น
ตอนนี้ทราฟฟิกเหมือนแจกฟรี
ขอแค่สินค้ามีจุดเด่น เดี๋ยวก็มีคนเห็น
“อาตง…”
เซี่ยเจี้ยนกั๋วทนไม่ไหว เอาบุหรี่ที่ไม่ได้จุดออกจากปาก เสียงแห้งผาก
“หรือว่า… ของเรา… จะไม่มีคนดู?”
เซี่ยตงยิ้ม กำลังจะพูดปลอบใจ
“ติ๊งต่อง!”
เสียงแจ้งเตือนใสกังวานดังขึ้นจากลำโพงคอมพิวเตอร์แบบไม่มีปี่มีขลุ่ย
สามคนสะดุ้งโหยงเหมือนโดนไฟช็อต ตัวเกร็งขึ้นมาทันที
“มี… มีคนมา!” เสียงโจวอวิ๋นฟางเปลี่ยนคีย์ สั่นเครือด้วยความดีใจ
ตู้เสี่ยวเหนียนมือไม้ปั่นป่วน เกือบปัดแก้วน้ำคว่ำ
เซี่ยตงชี้ไปที่ไอคอนหยดน้ำสีฟ้าที่กะพริบอยู่มุมขวาล่างของจอ
“อาลีวั้งวั้ง มีคนทักมาแล้ว”
ตู้เสี่ยวเหนียนสูดหายใจลึก คลิกเปิดไอคอน
หน้าต่างแชทเด้งขึ้นมา
ลูกค้าชื่อ “หนุ่มน้อยเจ้าพายุ” (Zhui Feng Shao Nian) ส่งข้อความมา
“เถ้าแก่ อยู่มั้ย?”
ตามด้วยอีโมจิหน้ายิ้ม
“อยู่ครับ อยู่ครับ!” ตู้เสี่ยวเหนียนพิมพ์ตอบแทบจะไม่ทันคิด เสียงคีย์บอร์ดดังรัว
“ที่รัก สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับสู่ร้านราชาของเล่น มีอะไรให้ช่วยไหมคะ? [ยิ้ม]”
เซี่ยตงเห็นสคริปต์เป๊ะปัง ก็พยักหน้าพอใจ
ไอ้หนุ่มนี่ หัวไวใช้ได้
อีกฝั่งตอบกลับมาเร็วมาก
“ตุ๊กตาน่ารักดีนะ แต่แพงไปหน่อย ลดได้ป่าว?”
มาแล้ว
ช็อตคลาสสิก ต่อราคา
ตู้เสี่ยวเหนียนหันขวับมามองเซี่ยตงขอความช่วยเหลือทันที
สีหน้าโจวอวิ๋นฟางกับเซี่ยเจี้ยนกั๋วก็ตึงเครียดขึ้นมา
นี่คือลูกค้าคนแรก ถ้าหลุดไป คงเสียขวัญน่าดู
“หรือว่า… เราตั้งแพงไป
