จริงๆ?” โจวอวิ๋นฟางพึมพำ
เซี่ยตงส่ายหน้า ก้มลงกระซิบข้างหูตู้เสี่ยวเหนียน
“อย่าลน ตอบตามที่ซ้อมไว้”
“บอกเขาว่า นี่เป็นงานออกแบบออริจินัล ของแท้ วัสดุรักษ์โลก และสิ่งที่ซื้อคือความเซอร์ไพรส์ ราคานี้สุดๆ แล้ว”
“ภาษาให้สุภาพ อ่อนน้อม แต่จุดยืนต้องแข็ง”
ตู้เสี่ยวเหนียนพยักหน้าหนักแน่น นิ้วหาจังหวะบนคีย์บอร์ดเจออีกครั้ง
เขาเรียบเรียงคำพูดเซี่ยตงให้เป็นภาษาแอดมิน แล้วส่งไป
“ที่รัก ต้องขอโทษจริงๆ ค่ะ อันนี้เป็นงานดีไซเนอร์ออกแบบเอง ซีรีส์ [เจ้าส้มอ้วน] ใช้วัสดุและงานเกรดดีที่สุด ความสนุกของกล่องสุ่มอยู่ที่ความตื่นเต้นตอนเปิดนะคะ ราคานี้เป็นโปรโมชันเปิดตัวแล้ว ลดไม่ได้แล้วจริงๆ ค่ะ~ [อ้อน]”
ส่งไปแล้ว ทั้งสี่คนก็จมอยู่ในการรอคอยอันยาวนานอีกครั้ง
รูปโปรไฟล์ของ “หนุ่มน้อยเจ้าพายุ” นิ่งสนิท ไม่มีความเคลื่อนไหว
หนึ่งนาที
สองนาที
ห้านาที
บรรยากาศในห้องอึดอัดกว่าเมื่อกี้อีก
รอยยิ้มบนหน้าโจวอวิ๋นฟางหายเกลี้ยง เหลือแต่ความผิดหวังและกังวล
“เฮ้อ…”
เธอถอนหายใจเบาๆ
“แม่ก็ว่าแล้ว สามสิบเก้าบาทมันแพงไป ใครเขาจะซื้อ…”
“ต้นทุนแค่นี้ เราขายราคานี้ มันก็ดู…”
เซี่ยเจี้ยนกั๋วคาบบุหรี่กลับเข้าปาก คิ้วขมวดเป็นปม
พวกเขาทำโรงงานรับจ้างผลิตเอากำไรน้อยๆ เน้นปริมาณมาทั้งชีวิต ชินกับการกินส่วนต่างแค่ไม่กี่เหมาหรือไม่กี่หยวน
เจอวิธีของเซี่ยตง ทุนห้าบาท ขายสามสิบเก้า มันขัดกับสามัญสำนึกของพวกเขาอย่างแรง
ตอนที่โจวอวิ๋นฟา
