ุ่นเยอะแยะ อยู่บ้านเถอะ”
เซี่ยตงวางจานลงบนโต๊ะ หยิบขนมปังปิ้งขึ้นมาแผ่นหนึ่ง
“วันนี้คนจากร้านคอมจะเอาคอมไปส่ง ผมต้องไปคุมติดตั้ง แล้วก็เรื่องร้านออนไลน์ ต้องเริ่มวางระบบแล้วครับ”
ได้ยินคำว่า “ร้านออนไลน์” มือที่แปรงฟันของเซี่ยเจี้ยนกั๋วชะงักไปนิดหนึ่ง
เขาบ้วนปาก ล้างฟองออก เอาผ้าเช็ดหน้า
“งั้นก็ไปพร้อมกัน”
น้ำเสียงเขาดูราบเรียบ แต่เซี่ยตงรู้ว่าพ่อใส่ใจเรื่องนี้มาก
กินข้าวเช้าเสร็จ สามคนพ่อแม่ลูกก็นั่งรถซานตาน่าคันเก่ามุ่งหน้าสู่โรงงานชานเมือง
รถกระเด้งกระดอนไปตามถนนลูกรัง ฝุ่นตลบอบอวล
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ซานตาน่าจอดที่หน้าประตูเหล็กโรงงาน
“ป่ะ เข้าไปคุยข้างใน”
เซี่ยเจี้ยนกั๋วดับเครื่อง ลงรถนำหน้า
พอเดินเข้าออฟฟิศโทรมๆ ของพ่อ เซี่ยเจี้ยนกั๋วก็เดินไปเปิดตู้เอกสาร หยิบซองกระดาษสีน้ำตาลออกมา
“ดูนี่สิ”
เขายื่นซองให้เซี่ยตง
เซี่ยตงเปิดดู เทกล่องกระดาษดีไซน์สวยงามออกมาหลายใบ
หน้ากล่องพิมพ์รูปหน้า “เจ้าส้มอ้วน” ยิ้มกวนตีน ข้างกล่องมีรูปเครื่องหมายคำถามกับรอยเท้าแมวน่ารักๆ
ดีไซน์รวมๆ ดูเรียบง่ายแต่มีความเป็นการ์ตูน ที่สำคัญคือกล่องปิดทึบ มองไม่เห็นข้างในเลย
“พ่อให้โรงพิมพ์เถ้าแก่หวังข้างๆ รีบทำให้ ดูเป็นไง?” เซี่ยเจี้ยนกั๋วถาม น้ำเสียงแฝงความคาดหวังลึกๆ
เซี่ยตงหยิบมาพลิกดูรอบๆ พยักหน้าพอใจ
“ดีมากครับ ดีกว่าที่คิดไว้อีก”
“โดยเฉพาะรอยซีลตรงนี้” เซี่ยตงชี้ไปที่ก้นกล่อง “ใช้สติกเกอร์กาวแบบแกะแล้ว
