เสียเลย ป้องกันคนแอบแกะดูได้ดีมาก”
เซี่ยเจี้ยนกั๋วร้อง “อืม” ในลำคอ ยิ้มมุมปากนิดๆ
“เรื่องแค่นี้ พ่อรู้น่า”
กำลังคุยกัน ข้างนอกก็มีเสียงดังเอะอะ
“เถ้าแก่เซี่ย! คอมพิวเตอร์มาส่งแล้วครับ!”
คนส่งของใส่ชุดหมีสีน้ำเงิน กำลังสั่งเพื่อนให้ยกกล่องกระดาษใบใหญ่อย่างระมัดระวังลงจากรถกระบะ
เซี่ยเจี้ยนกั๋วรีบเดินออกไปรับ
“ลำบากหน่อยนะ ยกไปไว้ในออฟฟิศผมเลย”
ไม่นาน คอมพิวเตอร์เครื่องใหม่เอี่ยมพร้อมจอภาพก็ถูกประกอบเสร็จสรรพบนโต๊ะทำงานเซี่ยเจี้ยนกั๋ว
คนส่งของเปิดเครื่อง เช็กว่าไม่มีปัญหา ก็ยื่นใบเซ็นรับของให้แล้วกลับไป
โจวอวิ๋นฟางลูบหน้าจอ LCD จอแบนด้วยความสงสัย
“ไอ้นี่บางจัง สวยกว่าไอ้จอตูดใหญ่เครื่องเก่าตั้งเยอะ”
เซี่ยตงยิ้ม นั่งลงหน้าคอม เปิดเครื่องอย่างชำนาญ เช็กสเปก
พอเห็นว่าทุกอย่างถูกต้อง เขาเงยหน้าบอกพ่อ “พ่อ ไปเรียกพี่ตู้เสี่ยวเหนียนมาหน่อยครับ”
เซี่ยเจี้ยนกั๋วชะงัก “เรียกเสี่ยวเหนียนมาทำไม?”
“สอนเขาเปิดร้านไงครับ ต่อไปเขาจะเป็นแอดมินคนแรกของร้านเรา” เซี่ยตงอธิบาย
เซี่ยเจี้ยนกั๋วแม้จะยังงงๆ แต่ก็ยอมเดินไปตามคนในโรงงาน
สักพัก ชายหนุ่มรูปร่างผอมสูง ผิวขาวซีด ก็เดินตามเซี่ยเจี้ยนกั๋วเข้ามา
เขาใส่ชุดทำงานเก่าๆ ซีดๆ สายตาหลุกหลิก ดูเป็นคนขี้อาย
ตู้เสี่ยวเหนียนนั่นเอง
“เถ้าแก่ เรียกผมเหรอครับ?” เขาถามเสียงเบา
เซี่ยตงลุกขึ้น ยิ้มให้
“พี่เสี่ยวเหนียน เมื่อก่อนเคยคุมร้านเกมใช่ไหมครับ? เรื่องคอมน่าจ