บทที่ 22 – กระแสมาแล้ว
มืออาชีพสุดๆ
ในภาพหลัก เจ้าส้มอ้วนตัวหนึ่งกำลังโผล่หัวออกมาจากกล่องที่ออกแบบมาอย่างสวยงามครึ่งตัว ข้างๆ มีตัวอักษรศิลป์น่ารักๆ เขียนว่า “ทายซิฉันเป็นใคร?”
ในภาพรายละเอียดสินค้ายาวเหยียด เจ้าส้มอ้วน 10 แบบถูกตัดต่อเข้าไปอยู่ในฉากชีวิตประจำวันต่างๆ: บ้างนอนหมอบอยู่บนคีย์บอร์ด, บ้างนอนแผ่หราอยู่บนกองหนังสือ, บ้างก็นั่งเหม่อมองวิวนอกหน้าต่าง ทุกภาพดูเหมือนภาพวาดประกอบที่แสนอบอุ่น
ที่เด็ดที่สุดคือโปสเตอร์โปรโมต
ตรงกลางภาพเป็นเครื่องหมายคำถามขนาดใหญ่ ในพื้นหลังของเครื่องหมายคำถามเป็นเงาเลือนรางของเจ้าส้มอ้วนทั้ง 10 ตัว ด้านบนมีข้อความกระแทกใจคนอ่าน:
“โลกของผู้ใหญ่ บางทีก็ต้องการเซอร์ไพรส์เล็กๆ”
เซี่ยตงยิ้มอย่างพอใจ
มีรูปชุดนี้แล้ว งานใหญ่สำเร็จไปกว่าครึ่ง
เขาไม่รอพ่อแม่กลับมา เก็บตัวอย่างเจ้าส้มอ้วนใส่กระเป๋า ปิดไฟ แล้วหันหลังหายวับไปในความมืด
เป้าหมาย ร้านเกม
…
“เชี่ย! ไอ้ตง! ในที่สุดมึงก็กลับมา!”
ทันทีที่เซี่ยตงผลักประตูห้องส่วนตัวเข้าไป หวังเผิงเฟยก็ดีดตัวขึ้นจากเก้าอี้เหมือนวัวกระทิงติดสัด หน้าแดงก่ำ แววตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความตื่นเต้นผสมกับความเหลือเชื่อ
“มึงมาช้ากว่านี้อีกนิด กูว่า CPU สมองกูไหม้แน่!”
เซี่ยตงขำกับท่าทางเวอร์วังของเพื่อน
“เป็นไรวะ? เก็บเงินได้เหรอ?”
“ตื่นเต้นกว่าเก็บเงินได้เยอะ!” หวังเผิงเฟยลากแขนเซี่ยตงไปที่หน้าคอมตัวเอง ชี้ไปที่หน้าจอแ
