สดงข้อมูลหลังบ้านที่มีกราฟสีสันสดใส เสียงสั่นเครือ
“มึงดูเอง!”
เซี่ยตงยื่นหน้าเข้าไปมอง
นั่นคือหน้าต่างสถิติการเข้าชมเว็บไซต์แบบง่ายๆ
บนนั้นแสดงตัวเลขผู้เข้าชมเรียลไทม์ของทั้ง 4 เว็บไซต์ไว้อย่างชัดเจน
ยอดเข้าชมรวมของทั้ง 4 เว็บ บวกกันได้… 10,630
รูม่านตาของเซี่ยตงหดวูบลงเล็กน้อย
เขาคาดการณ์ไว้แล้วว่าต้องมีคนเข้า แต่ไม่คิดว่าวันแรก หรือยังไม่ถึงวันด้วยซ้ำ ทราฟฟิกจะมาเร็วขนาดนี้
“เป็นไง? ช็อกเลยดิ?” หวังเผิงเฟยยักคิ้วอย่างภูมิใจ เหมือนแม่ทัพที่เพิ่งชนะศึก “ตั้งแต่บ่ายที่มึงออกไป ตัวเลขมันก็พุ่งเอาๆ กูไม่กล้ากะพริบตาเลย จ้องมันอยู่งั้นแหละ!”
“ก็เหนือความคาดหมายนิดหน่อย” เซี่ยตงตอบตามตรง
เขาก้มหน้าครุ่นคิด
ปี 2008 เป็นยุคทองที่อินเทอร์เน็ตในประเทศกำลังเติบโตอย่างป่าเถื่อน
จำนวนชาวเน็ตพุ่งพรวด แต่เนื้อหาดีๆ กลับขาดแคลนหนัก
เว็บไซต์ส่วนใหญ่ยังใช้วิธีแปะข่าวแบบทื่อๆ แทบไม่มีใครทำ “เครือข่ายเนื้อหา” (Content Matrix) และใช้แนวคิด “SEO” แบบยุคหลังอย่างเขา
ยิ่งไปกว่านั้น เนื้อหาที่เขาปล่อยออกไป ผ่านการคัดกรองและขัดเกลาโดยซูเปอร์ AI อย่างโต้วเปา ทุกบทความเกาถูกที่คันของชาวเน็ตเป๊ะๆ
โอลิมปิก เป็นจุดสนใจเดียวในฤดูร้อนนี้
เว็บทั้ง 4 ของเขา ก็เหมือนขุดบ่อน้ำไว้ 4 บ่อในคลองที่แห้งขอด
คนที่กระหายน้ำ ย่อมแห่กันมาดื่มกินเป็นธรรมดา
“เร็วๆๆ ดูซิว่าได้เงินเท่าไหร่!” หวังเผิงเฟยถูมือ ตื่นเต้นกว่าเซี่ยตงซะ
