บทที่ 21 – บุกถิ่นคอมพิวเตอร์
“พาวเวอร์ซัพพลายที่จ่ายไฟจริงได้แค่ 250W พวกนี้ พี่จัดมาให้ผมใช้กับสเปกนี้ กะจะให้ผมได้ลุ้นระทึกกับอาการคอมรีสตาร์ตเองทุกวันหรือไงครับ?”
พอเซี่ยตงพูดจบ เขาก็เงยหน้าขึ้นมองหวังฮ่าวด้วยสายตานิ่งสงบ
สีหน้าของหวังฮ่าวเปลี่ยนจากความกระตือรือร้นเมื่อครู่ เป็นแดงสลับขาว ก่อนจะกลายเป็นสีม่วงคล้ำในที่สุด
เขาอ้าปากพะงาบๆ แต่พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
เจ้าของร้านแผงข้างๆ และลูกค้าที่เดินผ่านไปมาเริ่มหันมามองด้วยความสนใจ
ทุกคนดูออกว่า หนุ่มน้อยหน้าตานักเรียนคนนี้ เป็น “เซียน” ที่ซ่อนคมไว้
ฉายา “เจ้าชายไอที” วันนี้เจอของจริงเข้าให้แล้ว
เซี่ยตงลุกขึ้น วางขวดชาเย็นที่ยังกินไม่หมดไว้บนโต๊ะ
“ขอบใจมากครับเถ้าแก่”
พูดจบ เขาก็หันหลังเดินออกมา ทิ้งให้หวังฮ่าวยืนเหี่ยวเฉาอยู่ตรงนั้นเหมือนลูกโป่งที่ลมรั่ว
เดินทะลุทางเดินมาไม่ไกล ฝีเท้าของเซี่ยตงก็หยุดลงที่หน้าเคาน์เตอร์ร้านหนึ่งที่ดูเงียบเหงา
ร้านนี้ตั้งอยู่ในมุมอับ ภายในร้านเต็มไปด้วยกล่องอุปกรณ์คอมพิวเตอร์วางระเกะระกะ ดูรกตาไปหน่อย
ชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบ สวมแว่นตาหนาเตอะ นั่งอยู่ท่ามกลางกองอะไหล่ กำลังใช้แปรงเล็กๆ ปัดฝุ่นพัดลม CPU อย่างขะมักเขม้น
เขาดูเหมือนจะไม่สนใจความวุ่นวายภายนอกเลย และไม่ได้ร้องเรียกลูกค้าอย่างกระตือรือร้นเหมือนร้านอื่น
เซี่ยตงรู้สึกสนใจ
เขาเดินเข้าไป เคาะเบาๆ ที่เคาน์เตอร์
“เถ้าแก่ครับ ประกอบคอมครับ”
