บทที่ 20 – ห้าพันหยวนกับศึกชิงไหวพริบในตึกคอม
ห้าพันหยวน
ในปี 2008 สำหรับนักเรียนที่เพิ่งจบ ม.ปลาย ถือเป็นเงินก้อนโต
และสำหรับครอบครัวที่กำลังจะล้มละลาย นี่คือภาระที่หนักอึ้ง
สีหน้าโจวอวิ๋นฟางลังเลชัดเจน
เซี่ยเจี้ยนกั๋วมองลูกชายเงียบๆ
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาไม่มีทางให้เงินเยอะขนาดนี้กับลูกแน่ แต่หลังจากได้เห็นตัวอย่างสินค้าวันนี้ ความเชื่อใจในตัวลูกชายของเซี่ยเจี้ยนกั๋วเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
เขาไม่พูดอะไร หันหลังเดินเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัว
สักพัก เขาเดินออกมาพร้อมซองจดหมายเก่าๆ ที่ตุงเป่ง
เขานับแบงก์ร้อยสีแดงใหม่เอี่ยม 50 ใบ เรียงอย่างเป็นระเบียบ แล้วยื่นใส่มือเซี่ยตง
“ใช้ประหยัดๆ นะ”
เสียงเซี่ยเจี้ยนกั๋วแหบพร่า
“ครับพ่อ”
เซี่ยตงรับเงินมา สัมผัสได้ถึงความหนา น้ำหนัก และไออุ่นจากมือพ่อที่ยังหลงเหลืออยู่บนธนบัตร
เขายัดเงินใส่กระเป๋ากางเกงอย่างระมัดระวัง ตบๆ ดูให้มั่นใจ
“งั้นผมไปนะ”
“ระวังรถด้วยลูก” โจวอวิ๋นฟางกำชับ
เซี่ยตงรับคำ เดินออกจากโรงงาน
กลิ่นพลาสติกในโรงงานผสมกับฝุ่นบ่ายฤดูร้อน ถึงจะเหม็น แต่ตอนนี้เซี่ยตงกลับรู้สึกว่ามันหอมกลิ่นความหวัง
เขายืนรอรถอยู่ริมถนนคอนกรีตขรุขระหน้าโรงงานอยู่นาน
แถวชานเมืองแบบนี้ แท็กซี่หายากชะมัด
รถบรรทุกวิ่งผ่านไปคันแล้วคันเล่า ฝุ่นตลบ ลมร้อนปะทะหน้า
เซี่ยตงใจเย็น ยืนพิงต้นป็อปลาร์แห้งๆ หรี่ตามองถนน
ในที่สุด แท็กซี่เซียลี่ (Xiali) สีแดงคันหนึ่งก็โยกเย
