าคลำจากภายนอกไม่รู้เด็ดขาดว่าตัวอะไร ดีไซน์ต้องสวย หน้ากล่องพิมพ์ลายการ์ตูนทั้ง 10 แบบลงไป ให้ดูน่าสะสม ข้างกล่องเขียนคำโฆษณาพวก ‘ลุ้นเซอร์ไพรส์ สุ่ม 1 แบบ'”
เซี่ยเจี้ยนกั๋วฟังปุ๊บก็รู้เรื่อง
“เรื่องกล่อง พ่อจัดการเอง”
เขาพูดเสียงขรึม
“โรงงานบรรจุภัณฑ์เถ้าแก่หวังข้างๆ นี่เอง เพื่อนเก่าพ่อ เดี๋ยวพ่อไปคุยกับแก ให้แกรีบทำตัวอย่างมาให้”
เซี่ยตงพยักหน้า
ความไวในการทำงานของพ่อ ไว้ใจได้เสมอ
เซี่ยตงกระแอม ดึงบทสนทนาจากโมเดลธุรกิจล้ำยุค กลับมาสู่โลกความจริงที่ติดดินกว่า
“พ่อ แม่ ลุงจาง”
“เจ้า ‘ส้มอ้วน’ นี่ พอผลิตเสร็จ ต้องรีบเอาขึ้นร้านเถาเป่าทันที”
เซี่ยตงกวาดตามองทั้งสามคน
“พอของขึ้นร้าน ไม่ใช่แค่วางไว้เฉยๆ นะครับ”
“จะมีคนทักมาถาม อันนี้ขายไง? ส่งฟรีมั้ย? ส่งขนส่งอะไร? กี่วันถึง?”
“คำถามพวกนี้ ต้องมีคนเฝ้าหน้าคอม คอยตอบทีละคน”
เขาทำท่าเคาะแป้นพิมพ์ในอากาศ
“คนคนนี้ เราเรียกว่า ‘แอดมิน’ (Customer Service / Kefu)”
เซี่ยเจี้ยนกั๋วขมวดคิ้ว กำลังทำความเข้าใจศัพท์ใหม่
“แอดมิน…”
“ใช่ครับ ฝ่ายบริการลูกค้า” เซี่ยตงอธิบาย “ไม่ใช่แค่ตอบคำถาม แต่ต้องจัดการออเดอร์ ติดต่อขนส่ง หรือรับเรื่องเคลมสินค้าด้วย”
“เรื่องนี้สำคัญมาก เกี่ยวกับชื่อเสียงร้านเราโดยตรง”
โจวอวิ๋นฟางเข้าใจแล้ว ถามอย่างกังวล “แล้ว… ต้องหาคนแบบไหนล่ะ? แม่กับพ่อ… พิมพ์ดีดช้าเป็นเต่าเลยนะ”
เซี่ยตงรอจังหวะนี้อยู่แล้ว
เขาหันไปถามพ่ออย่างจริง
