จัง “พ่อ ในโรงงานเรา มีเด็กวัยรุ่นที่ใช้คอมเก่งๆ พิมพ์ดีดไวๆ บ้างมั้ย?”
เซี่ยเจี้ยนกั๋วคาบบุหรี่ ครุ่นคิด
คนงานส่วนใหญ่เป็นช่างแก่ๆ หรือไม่ก็เด็กหนุ่มบ้านนอกที่เพิ่งเข้ามาทำงาน ให้แบกหามหรือคุมเครื่องจักรพอได้ แต่ให้เล่นคอม นี่มันยากกว่าปีนฟ้า
เขาดูดบุหรี่เฮือกใหญ่ ควันโขมง ในหัวเริ่มนึกถึงหน้าคนคนหนึ่ง
“มีอยู่คนนึง”
เซี่ยเจี้ยนกั๋วขยี้บุหรี่ลงพื้น
“ชื่อ ตู้เสี่ยวเหนียน (Du Xiaonian) เพิ่งมาเมื่อปีก่อน”
“เห็นว่าเมื่อก่อนเคยเป็นคนคุมร้านเน็ต (Net Cafe Admin) อยู่ในอำเภอมาสองปี”
“นิสัยซื่อๆ ไม่ค่อยพูด แต่ทำงานคล่องแคล่ว”
เซี่ยตงใจเต้น
คนคุมร้านเน็ต?
นี่มันสเปกเทพสำหรับแอดมินเถาเป่ายุค 2008 ชัดๆ
รู้เรื่องคอม พิมพ์ไว แถมเข้าใจภาษาวัยรุ่นในเน็ต ที่สำคัญเป็นเด็กหนุ่ม เรียนรู้เร็ว
“พ่อ คนนี้แหละ” เซี่ยตงฟันธง
“เดี๋ยวพ่อไปคุยกับเขาดู ถามว่าอยากทำมั้ย ให้เงินเดือนเพิ่มจากเดิมหน่อยก็ได้”
เซี่ยเจี้ยนกั๋วพยักหน้า จำใส่ใจไว้
“อีกเรื่องครับ” เซี่ยตงพูดต่อ
“คอมพิวเตอร์ในออฟฟิศ เก่าเกินแกงแล้ว”
“เปิดหน้าเว็บทีกินเวลาครึ่งวัน เอามาทำเครื่องหลักของร้านไม่ไหวหรอกครับ”
“เราต้องซื้อเครื่องใหม่ สเปกดีหน่อย เร็วๆ ไม่งั้นออเดอร์เข้ารัวๆ แล้วคอมค้าง จะฮาไม่ออก”
เซี่ยเจี้ยนกั๋วเห็นด้วย
เขาทั้งรักทั้งเกลียดคอมเครื่องนั้น ตอนซื้อมาแพงหูฉี่ ตอนนี้กลายเป็นขยะ
“ต้องเปลี่ยนจริงๆ แหละ” เขาพึมพำ
เซี่ยตงแบมือ ชูห้าน
