บทที่ 17 – เจ้าส้มอ้วนเสร็จแล้ว
เซี่ยตงมองดูแผนงานในมือ แล้วต้องทึ่งในพลังแห่งเทคโนโลยีอีกครั้ง
นี่ไม่ใช่แค่การ “ข่มด้วยมิติที่เหนือกว่า” (Dimensional Strike) แล้ว
แต่มันคือการขับยานอวกาศไปรบกับมนุษย์ถ้ำที่ถือไม้ตะบองชัดๆ
เขาเริ่มปรับแต่งโค้ดและโครงสร้างของทั้ง 4 เว็บไซต์อย่างละเอียดตามคำแนะนำของโต้วเปา
แก้ Tag TDK (Title, Description, Keywords), สร้าง Sitemap, ปรับโครงสร้าง URL, วางระบบ Internal Link…
นิ้วมือของเขาพรมลงบนคีย์บอร์ด เกิดเสียงดังรัวเป็นจังหวะ
ในวินาทีนี้ เซี่ยตงกลับมาเป็นสุดยอดโปรแกรมเมอร์ผู้ไร้เทียมทานในโลกแห่งโค้ดอีกครั้ง
สายตามุ่งมั่น สีหน้าเคร่งขรึม
เผลอแป๊บเดียวก็ผ่านไปครึ่งวัน
ในที่สุดหวังเผิงเฟยก็งัวเงียตื่น
เขาลุกขึ้นนั่งอย่างสะลึมสะลือ ผ้าห่มไหลลงกองกับพื้น
“เชี่ย… กูหลับไปตอนไหนวะเนี่ย?” เขาสะบัดหัวไล่ความมึน
“ดูนี่สิ” เซี่ยตงหันจอไปให้ดู
บนหน้าจอคือระบบหลังบ้านสถิติข้อมูลที่ดูเรียบง่าย
มันแสดงจำนวนผู้เข้าชมเรียลไทม์ (Real-time Visitors) และยอดวิวหน้าเพจ (Page Views) ของทั้ง 4 เว็บไซต์ไว้อย่างชัดเจน
“นี่คือ… เว็บของเราเหรอ?” ตาหวังเผิงเฟยลุกวาว
“อื้ม เพิ่งออนไลน์เมื่อกี้” เซี่ยตงบอก “ต่อจากนี้ งานของมึงนอกจากอัปเดตเนื้อหาแล้ว คือต้องจ้องตัวเลขพวกนี้ทุกวัน”
“พาดหัวแบบไหนคนคลิกเยอะ บทความไหนคนอ่านจบเยอะ ข้อมูลพวกนี้จะบอกมึงว่าคนชอบอะไร”
“แล้วเราก็จะขยี้ในสิ่ง
