ที่เขาชอบ”
หวังเผิงเฟยพยักหน้าแบบเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง แต่แววตาตื่นเต้นปิดไม่มิด
เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังมีส่วนร่วมในเรื่องที่ยิ่งใหญ่มากๆ
ทันใดนั้น เสียงมือถือก็ดังขึ้นขัดจังหวะ
ไม่ใช่เครื่อง Huawei ของเซี่ยตง แต่เป็น Nokia เครื่องเก่าเน่าๆ ในกระเป๋าของเขา
เซี่ยตงหยิบขึ้นมาดูเบอร์
พ่อโทรมา เซี่ยเจี้ยนกั๋ว
เขาเดินออกไปนอกห้อง กดรับสาย
“ฮัลโหล พ่อ”
“อาตง ตอนนี้อยู่ไหนลูก?” ปลายสายเสียงพ่อดูตื่นเต้นจนปิดไม่อยู่
“อยู่ร้านเกมครับ มีไรป่าว?”
“ตัวอย่าง! ตัวอย่างสินค้าออกมาแล้ว!” น้ำเสียงพ่อเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและโล่งอก “เจ้า ‘ส้มอ้วน’ ล็อตแรก 500 ตัว ผลิตเสร็จแล้ว! เหล่าจางบอกว่างานเพอร์เฟกต์!”
หัวใจเซี่ยตงกระตุกวูบ
มาแล้ว
ก้าวแรกในการกอบกู้โรงงานของครอบครัว เริ่มต้นขึ้นแล้ว
“พ่อ ใจเย็นๆ” เขาพยายามกดเสียงให้ดูนิ่ง “เดี๋ยวผมไปดู”
“พ่อไม่เย็นได้ไง! ของออกมาแล้ว ขั้นต่อไปทำไง? ร้านเถาเป่าที่ลูกว่าต้องทำไงต่อ? รูปถ่ายสินค้าลูกบอกว่าสำคัญมาก เราต้องจ้างบริษัทโฆษณามาถ่ายมั้ย?” พ่อรัวคำถามมาเป็นชุด
บริษัทโฆษณา?
เซี่ยตงคิดในใจ
พวกราคาถูก ถ่ายออกมาคงสู้เขากดมือถือถ่ายเองไม่ได้
พวกราคาแพง อย่าว่าแต่มีปัญญาจ้างมั้ย พวกนั้นอาจจะไม่เข้าใจแก่นความ “กวนตีนแต่น่ารัก” ของเจ้าส้มอ้วนด้วยซ้ำ
อีกอย่างเขาไม่อยากให้คนนอกเข้ามายุ่งวุ่นวายในตอนนี้มากนัก
สายตาเขาตกไปอยู่ที่ Huawei Mate 90 Pro ในมือ
กล้องเรือ
