หมวดหมู่บทความทั้งหมด และตั้งเวลาโพสต์อัตโนมัติวันละ 10 บท ตั้งแต่กลางเดือนมิถุนายนเสร็จ ก็ปาเข้าไปบ่ายสองกว่า
เขาบิดขี้เกียจ กระดูกลั่นกร๊อบแกร๊บ
หวังเผิงเฟยตื่นพอดี
ขยี้หัวรังนก มองเพดานตาละห้อย วิญญาณยังไม่เข้าร่าง
“กี่โมงละ?” เสียงแหบพร่า
“บ่ายแล้ว” เซี่ยตงยื่นชาเย็นให้
หวังเผิงเฟยกระดกอึกๆ เรอเสียงดังลั่น ถึงเรียกสติกลับมาได้หน่อย
“แม่ง แพ้ทั้งคืน” เขาบ่นอุบ เปิดคอม “ไม่ยอม วันนี้ต้องเอาคืน!”
เซี่ยตงไม่พูดอะไร มองดูเพื่อน
สองชั่วโมงต่อมา ห้องเต็มไปด้วยเสียงคลิกเมาส์รัวๆ และคำด่าสารพัดสัตว์ของหวังเผิงเฟย
แต่ดูทรงแล้วอาการหนัก แพ้รวดจนหัวร้อน ปาเมาส์ทิ้ง
“ไม่เล่นแม่มละ! น่าเบื่อ!”
เขาเอนหลัง มองไปทั่วอย่างเซ็งๆ
สุดท้าย สายตามาหยุดที่หน้าจอเซี่ยตง
“ทำไรอยู่วะ สองวันมานี้ทำตัวลึกลับจริง”
หวังเผิงเฟยยื่นหน้าเข้ามาดู
หน้าจอเป็นระบบหลังบ้านเว็บ เต็มไปด้วยหัวข้อบทความ
“ช็อก! เรื่องลับหลังฉากแชมป์โอลิมปิก!”
“เจาะลึก: จุดอ่อนร้ายแรงของดรีมทีมปีนี้!”
“ทำไมมนักยกน้ำหนักซามัวต้องกินหมูย่าง 3 ชั่งก่อนแข่ง?”
แววตาหวังเผิงเฟยเปลี่ยนไป
“เชี่ย เซี่ยตง นี่มึง… เขียนนิยายเหรอ?”
“ทำเว็บ หาค่าขนม” เซี่ยตงตอบเรียบๆ
หวังเผิงเฟยสนใจ คลิกดูบทความหนึ่ง
“สำนวนใช้ได้นี่หว่า เหมือนของจริงเลย” เขาชม “ลอกมาจากไหน?”
“หาข้อมูลในเน็ต แล้วเรียบเรียงเอง” เซี่ยตงหน้าตาย
หวังเผิงเฟยอ่านไปหลายเรื่อง ยิ่งอ่านยิ่งมันส
