“มึงจะเสียงดังทำไมวะ”
เซี่ยตงไม่สนใจ มองสบตาผู้หญิงผมสั้นคนนั้นด้วยท่าทีสงบนิ่ง
แววตาของเธอมีความแปลกใจและสงสัยปนอยู่ เธอคงไม่คิดว่าผู้ชายรุ่นราวคราวเดียวกับเธอโต๊ะข้างๆ จะให้คำตอบที่มั่นใจขนาดนี้
เธอลังเลนิดหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจถาม “สวัสดีค่ะ… ทำไมเธอถึงมั่นใจเลือกคอมพิวเตอร์ขนาดนั้นเหรอ?”
เสียงเธอเพราะมาก ใสเหมือนน้ำในลำธาร
หวังเผิงเฟยตาค้าง รีบจัดเสื้อผ้า ยืดตัวตรง พยายามเก๊กหล่อสุดชีวิต
แต่เซี่ยตงยังคงนิ่งเหมือนเดิม
เขาวางเบอร์เกอร์ลง เช็ดปากด้วยทิชชู
“ไม่มีอะไร แค่ความคิดเห็นส่วนตัวเฉยๆ”
เขาไม่อยากพูดเยอะ
จะให้อธิบายเทรนด์เทคโนโลยีอีก 20 ปีข้างหน้าให้คนแปลกหน้าฟัง มันยุ่งยาก และดูเวอร์เกินไป
แต่ทว่า สาวน้อยผมสั้นที่ชื่อ “จ้าวเหมิง” (Zhao Meng) กลับดูจะจริงจัง
เธอลุกเดินมาที่โต๊ะพวกเขาเลย
“ฉันขอ… ฟังความคิดเห็นของเธอหน่อยได้ไหม? ฉันลังเลจริงๆ”
ท่าทีเธอจริงใจมาก สายตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
หัวใจหวังเผิงเฟยเต้นรัว ขยิบตาให้เซี่ยตงยิกๆ ประมาณว่า ‘เร็วเข้า! โอกาสมาแล้ว! โชว์หล่อเลยเพื่อน!’
เซี่ยตงมองเธอ แล้วมองเพื่อนสาวอีกสองคนที่ทำหน้าอยากรู้อยากเห็นอยู่ข้างหลัง
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจพูด
ถือว่าทำบุญแล้วกัน
เพราะการเลือกคณะผิด มันทำลายชีวิตคนธรรมดาได้จริงๆ
เขาผ่านมาแล้ว เขาเข้าใจดี
“เอาแบบนี้นะ” เซี่ยตงเรียบเรียงคำพูด เลือกใช้ภาษาที่เข้าใจง่ายที่สุด “ที่อาจารย
