ป ต้องให้ทุกพิกเซลเต้นระบำได้
ร้านของเซี่ยตงเลยดูเหมือนหงส์ในฝูงไก่
ไม่สิ เรียกว่า “หงส์ในฝูงกา” ยังน้อยไป
ต้องเรียกว่า “ภาพถ่ายสองมิติที่หลุดเข้ามาในโลกสามมิติ” ต่างหาก
“ทำบ้าไรอยู่วะ?”
หวังเผิงเฟยที่เล่นจบไปเกมนึง ยกชาเย็นขึ้นกระดกอึกใหญ่ บังเอิญเหลือบมาเห็นหน้าจอของเซี่ยตง
เขาชะงักกึก
“นี่… นี่มันอะไรวะ?”
เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง
“หน้าเว็บมึงเนี่ย? ทำไม… มันโล่งโจ้งงี้วะ?”
“นี่เขาเรียกว่า ‘พื้นที่ว่าง’ (White Space) เป็นศิลปะอย่างหนึ่ง” เซี่ยตงอธิบายหน้าตาย
“ศิลปะ?”
หวังเผิงเฟยเกาหัว แกรกๆ เห็นได้ชัดว่าคลังความรู้ของเขายังเข้าไม่ถึงความงามล้ำยุคแบบนี้
“แต่มันจะ… จะดูง่ายไปหน่อยมั้ยวะ? เหมือนเว็บโรงพยาบาลเลย ของคนอื่นที่เป็นร้านระดับมงกุฎ พอคลิกเข้าไปนะ ‘วูบวาบ’ แสงทองอร่าม มีเพลงประกอบ มีการ์ตูนสาวน้อยลอยไปลอยมาถามว่า ‘ที่รัก รับอะไรดีคะ’ ด้วยนะเว้ย”
เซี่ยตงหัวเราะ
สิ่งที่หวังเผิงเฟยบรรยาย คือสไตล์ร้านค้าที่ฮิตที่สุดและ “แสบตา” ที่สุดในยุคนี้
“เชื่อฉันสิ เผิงเฟย”
เซี่ยตงตบไหล่เพื่อน น้ำเสียงหนักแน่น
“นี่แหละ คืออนาคต”
หวังเผิงเฟยพยักหน้าแบบงงๆ มองหน้าเว็บที่สะอาดเกินเหตุอีกครั้ง
“เออๆ มึงว่าไงก็ว่างั้น แต่ร้านมึงโล่งขนาดนี้ จะขายลมรึไง?”
“ใจเย็น ของกำลังเดินทางมา”
เซี่ยตงปิดหน้าหลังบ้านร้านค้า ยกภูเขาออกจากอกไปเปลาะหนึ่ง
ก้าวแรก สำเร็จแล้ว
รอแค่ “เจ้าส้มอ้
