ตบไหล่หวังเผิงเฟย ชี้ไปที่ร้านเกม
เซี่ยตงเดินนำเข้าไป
“พี่ครับ! เปิดห้องส่วนตัวห้องนึง!” เซี่ยตงตะโกนบอกที่เคาน์เตอร์
คนคุมร้านย้อมผมทอง คาบบุหรี่ เงยหน้าขึ้นมาอย่างเกียจคร้าน
“ห้องส่วนตัวขั้นต่ำชั่วโมงละสิบหยวน เปิดกี่ชั่วโมง? สมัครสมาชิกก่อนก็ได้นะ คุ้มกว่า”
“เติมร้อยแถมยี่สิบ”
“เติมสามร้อยแถมสองร้อย”
“เติมห้าร้อยแถมห้าร้อย”
“เปิด… เปิดสักสามชั่วโมงไหม?” หวังเผิงเฟยหันมามองเซี่ยตงอย่างลังเล สำหรับเขา ห้องส่วนตัวนี่คือความหรูหราฟุ่มเฟือย
แต่เซี่ยตงล้วงแบงก์ร้อยสามใบออกมา ตบลงบนเคาน์เตอร์
“เติมสามร้อยเปิดบัตร แล้วเปิดห้องคู่ เหมาสามวัน”
เสียงเขาไม่ดัง แต่ในร้านเกมที่จอแจ เสียงนี้ชัดเจนสุดๆ
ตาคนคุมร้านหัวทองลุกวาวทันที
ส่วนหวังเผิงเฟยข้างๆ อ้าปากค้างจนยัดไข่ไก่เข้าไปได้
“เชี่ย… เชี่ยไรเนี่ย? ไอ้ตง? มึง… ถูกหวยเหรอวะ? เหมา… เหมาสามวัน?”
เขาถามตะกุกตะกัก
เซี่ยตงไม่อธิบาย รับบัตรประชาชนสองใบที่คนคุมร้านยื่นให้ แล้วลากหวังเผิงเฟยที่ยังเอ๋ออยู่ เดินเข้าไปในห้องส่วนตัวด้านในสุด
ในห้องเงียบกว่าข้างนอกเยอะ จอ LCD ก็ใหญ่กว่า
“แม่งเอ๊ย! ชีวิตลูกคนรวยมันเรียบง่ายแต่ไฮโซแบบนี้สินะ?”
หวังเผิงเฟยร้องโวยวายเวอร์ๆ แล้วทิ้งตัวลงบนโซฟานุ่ม รีบกดปุ่มเปิดเครื่อง
เสียงดนตรีเปิดเครื่อง Windows XP ดังขึ้น
“มาเลยไอ้ตง CrossFire หรือ Dungeon & Fighter? วันนี้พี่จะแบกน้องเอง!”
ตาของหวังเผิงเฟยเป็นประกาย มือล
