ูบคลำคีย์บอร์ดกับเมาส์อย่างกระเหี้ยนกระหือรือ
เซี่ยตงยิ้ม เปิดคอมของตัวเองบ้าง
“มึงเล่นไปก่อน กูมีธุระต้องจัดการ”
“ธุระ? มึงจะมีธุระห่าไร?”
หวังเผิงเฟยพิมพ์รหัส QQ โดยไม่หันมามอง หัวกะโหลกสาวๆ ในลิสต์เพื่อนเริ่มกะพริบส่งข้อความมาหา
“เรื่องใหญ่ เกี่ยวกับความเป็นความตาย”
น้ำเสียงเซี่ยตงจริงจัง
หวังเผิงเฟยหันขวับมามองเพื่อนอย่างสงสัย
“นี่เซี่ยตง กูรู้สึกว่าวันนี้มึงแปลกๆ ว่ะ หรือว่า… สอบจนเพี้ยนไปแล้ว?”
“มึงสิเพี้ยน”
เซี่ยตงเปิดเบราว์เซอร์ IE ทนกับความเร็วโหลดที่ช้าจนน่าโมโห แล้วพิมพ์เว็บ Taobao ลงไป
“โรงงานของเล่นพ่อแม่กูโดนพิษวิกฤตการเงิน ช่วงนี้แย่มาก”
“กูเลยจะเปิดร้านออนไลน์ ช่วยที่บ้านขายของเล่น”
“ฮะ? ร้านออนไลน์?” หวังเผิงเฟยเหมือนได้ยินเรื่องตลกที่สุดในศตวรรษ
“อย่างมึงเนี่ยนะ? จะขายของ? ต่อราคายังไม่เป็นเลย คราวก่อนซื้อรองเท้าบาสของปลอม โดนเถ้าแก่ฟันไปยี่สิบหยวน กลับมายังดีใจหน้าบานอยู่เลย”
หน้าเซี่ยตงดำไปแถบหนึ่ง
นั่นมันอดีตที่น่าอับอายจริงๆ
“เวลาเปลี่ยน คนเปลี่ยน”
เขาตอบเรียบๆ
“สามวันจากนารีเป็นอื่น… เอ้ย สามวันจากลา ต้องมองกันใหม่”
“แหม่ๆ มีเล่นสำนวน” หวังเผิงเฟยหันกลับไปสนใจคอมต่อ QQ ล็อกอินเสร็จแล้ว สาวๆ เริ่มทักมา
“ไม่กวนละ พี่กำลังยุ่ง ธุรกิจรัดตัว”
เซี่ยตงค่อยสบายหูหน่อย
เขาล็อกอินเข้าหลังบ้านร้าน “ร้านราชาของเล่น” ที่สมัครไว้เมื่อวาน
หน้าตาหลังบ้านดูโลโซจนเขาแทบทนดูไม่
