่สอบเสร็จ
“อืม สงสัยแบตหมด”
เขาตอบปัดๆ ไป
“แม่ง! สอบเสร็จก็เล่นหายตัวเลยนะ นึกว่าโดนอุ้มไปแล้ว!”
หวังเผิงเฟยโวยวายมาตามสาย
“เข้าเรื่อง พรุ่งนี้! พรุ่งนี้มีแผนไรป่าว? สอบเสร็จแล้ว! เป็นอิสระแล้วโว้ย! ต้องออกไปฉลองดิ!”
“ร้านเกม! โต้รุ่ง! CS! Warcraft! จัดไป!”
ร้านเกม
ได้ยินคำนี้ ตาของเซี่ยตงก็เป็นประกายขึ้นมา
เขานึกถึงคอมพิวเตอร์เต่าคลานในออฟฟิศพ่อ ที่ทำเอาจะเป็นโรคหัวใจ
และนึกถึงแผนการทำเว็บไซต์ข้อมูลโอลิมปิกเพื่อหาเงินก้อนแรก
จะไปนั่งทำเว็บในออฟฟิศพ่อ เป้ามันใหญ่เกินไป แถมประสิทธิภาพห่วยแตก
ร้านเกม ดูจะเป็นทางเลือกที่ยอดเยี่ยม
“ได้”
คำตอบของเซี่ยตงสั้นกระชับ
“พรุ่งนี้กี่โมง? เจอที่ไหน?”
หวังเผิงเฟยปลายสายถึงกับชะงัก
เขาเตรียมคำพูดชักแม่น้ำทั้งห้ามาเกลี้ยกล่อม “เด็กเรียน” อย่างเซี่ยตงให้ยอมใจแตกไปด้วยกัน
ไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะตอบตกลงง่ายดายขนาดนี้
“มึงผีเข้าป่าวเนี่ย? จริงดิ?”
“จริง”
“พรุ่งนี้เก้าโมงเช้า ร้านเกมหน้าโรงเรียน ไม่เจอไม่กลับ!”
“โอเค”
วางหูโทรศัพท์ เซี่ยตงหันมาเห็นพ่อแม่เดินออกมาจากครัวพอดี
“ใครโทรมาน่ะลูก?” โจวอวิ๋นฟางถาม
“หวังเผิงเฟยครับ ชวนไปร้านเกมพรุ่งนี้” เซี่ยตงตอบตรงๆ
“ร้านเกม?”
คิ้วโจวอวิ๋นฟางขมวดเข้าหากันทันที สีหน้าเขียนคำว่า “ไม่ได้” ตัวเบ้อเริ่ม
ในความเข้าใจของผู้ปกครองปี 2008 คำว่า “ร้านเกม” มีค่าเท่ากับ “เด็กเลว”, “ไม่รักดี”, “แหล่งมั่วสุม”
“จะไปทำไมร้านเกม? ท
