วามลับอะไร?” หมามาเลียริมฝีปาก แล้วกระซิบกระซาบข้างหูสะใภ้ใหญ่อยู่นานสองนาน สีหน้าของหูชื่อเปลี่ยน
ไปมาตามคําบอกเล่าของหูมามา
ในที่สุดนางก็แค่นหัวเราะออกมา “ข้าก็ว่าแล้วเชียวว่านังนั่นมันพวก มารยาสาไถยโดยสันดาน เนื้อในคดโกงยิ่งนัก! ที่แท้ไอ้ท่าทางบ่ายเบี่ยง ปฏิเสธต่อหน้าฮูหยินผู้เฒ่ากับนายหญิงก่อนหน้านี้ก็ล้วนเสแสร้งทั้งเพ! นี่ มันคือจะใช้แผน ถอยเพื่อรุก’ ชัดๆ! ”
“ดี ดีมาก! หญิงแซ่ลู่! ชาติตระกูลก็ต่ําต้อย แต่ขวัญกล้าเทียมฟ้า เพิ่งแต่งเข้าจวนโหวแท้ๆ กลับรีอ่านวางแผนการใหญ่โตถึงเพียงนี้!”
ไม่นานหูชื่อก็ดึงสติกลับมาได้ “เจ้าแน่ใจนะ? ไหนเจ้าบอกเองว่านาง ระแวงเจ้า แล้วจะปล่อยให้เจ้ารู้เรื่องลับสุดยอดแบบนี้ได้ยังไง?”
แผ่นหลังหูมามาเย็นวาบเหงื่อกาฬแตกพลั่ก ดวงตากลอกไปมา
ก่อนจะตอบว่า “บ่าวแอบได้ยินมาเจ้าค่ะ! สะใภ้ ระวังตัวมาก ไม่ยอมให้คน ของจวนโหวเข้าใกล้ ไว้ใจแค่สาวใช้สินเดิมของนางเท่านั้น
“นางคุยความลับกับสาวใช้คนสนิท บ่าวบังเอิญไปได้ยินเข้าพอดี! ไม่ อย่างนั้นนางจะรีบร้อนไล่ข้าออกจากจวนทําไมล่ะเจ้าคะ? ก็เพราะกลัวข้าจะ เอาเรื่องความมักใหญ่ใฝ่สูงของนางไปป่าวประกาศน่ะ…”
พูดไปพูดมา หมามาก็เริ่มเชื่อเรื่องที่ตัวเองแต่งขึ้นมาซะเอง
หูชื่อได้ฟังแล้วเห็นว่ามีเหตุผล ไม่อย่างนั้นลู่เงินเงินแต่งเข้ามาตั้ง
เดือนกว่าแล้ว หากคิดจะจัดการหูมามาคงลงมือไปนานแล้ว ไม่น่ารอมาจน ป่านนี้ ถึงเพิ่งจะลุกขึ้นมาเล่
