้นรน ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ํามูก น้ําตา ดูทั้งน่าสมเพชและน่ารังเกียจในเวลาเดียวกัน
ลู่เจินเจินไม่พูดพร่าทําเพลง “หูมามา เดิมทีเจ้าเป็นคนเก่าคนแก่ใน เรือน หากเจ้ารู้จักเจียมเนื้อเจียมตัวซื่อสัตย์สุจริต วันหน้ายามเจ้าแก่ตัวลง
ข้ากับท่านสี่ก็คงไม่ทอดทิ้งเจ้า”
“แต่คนอย่างเจ้านอกจากจะใจแคบแล้ว ยังกินบนเรือนขี้รดบนหลัง
คา มือไม้ไม่สะอาด
“เพียงแค่เคียดแค้นที่ย้ายึดอํานาจดูแลเรือนไปจากเจ้า เจ้าถึงกับสม
คบคนนอกวางแผนทําร้ายเจ้านาย! แค่ข้อหานี้ข้อเดียว เรือนทิงเทาก็เก็บ
เจ้าไว้ไม่ได้แล้ว!”
“นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะขวัญกล้าเทียมฟ้า ฉวยโอกาสที่เจ้านายไม่อยู่ ลัก
ยโมยทรัพย์สินของเจ้านาย!”
“มีความผิดสองกระทงนี้ เรือนทิ้งเทาคงไม่กล้าเลี้ยงดูเจ้าไว้แล้ว”
นางหันไปสั่งการทันที “ไปเก็บข้าวของของหูมามามาให้หมด ประเดี๋ยวให้นางหิ้วห่อผ้าไป แล้วให้จางมามาที่เป็นคนดูแลพานางออกไป”
จางมามาผู้นี้คือบ่าวสินเดิมของหลานชื่อ เป็นภรรยาของจางเสี่ยน ในเมื่อหูมามาเป็นคนที่หลานชื่อส่งมาปรนนิบัติฟูจืออี้แต่แรก ก็ต้องให้
ภรรยาจางเสี่ยนเป็นคนจัดการ
หูมามารู้ตัวว่าหมดทางรอด ได้แต่จ้องมองลู่เจินเจินด้วยสายตาเคียต
แค้นอย่างเงียบๆ
ลู่เจินเจินเห็นดังนั้นก็แค่นหัวเราะ “หมามา ไม่ต้องมาถลึงตามองข้า แบบนี้ จะโทษก็ต้องโทษตัวเจ้าเอง! เป็นคนบ้านสามแท้ๆ แต่กลับไปสมคบ คิดกับคนบ้านใหญ่ จุดจบในวันนี้ล้วนเป็นผลจากการกระทําของเจ้าเองทั้
