้อย่างไรเจ้าคะ?
ทําเช่นนั้นจะไม่ดูเหมือนพวกเราอกตัญญูและไร้ความสามารถหรือ? เรื่องดู แลบ้านเล็กน้อยแค่นี้ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกเราเถอะเจ้าค่ะ จริงไหม สะใภ้ใหญ่…
ยังไม่ทันจะพูดจบ แม่สามีทั้งสามที่ถูกยัดเยียดความ ‘แก่’ ให้โดยไม่ เต็มใจ ต่างก็หน้าตึงขึ้นมาทันที ขึ้นชื่อว่าเป็นสตรี ใครเล่าจะชอบให้คน มาตราหน้าว่าตนเองชราภาพ? โดยเฉพาะจีนชื่อ สายตาที่ตวัดมองจ้าวชื่อ
นั้นคมกริบและเต็มไปด้วยความไม่สบอารมณ์อย่างถึงที่สุด
ทว่าจ้าว อกลับยังไม่รู้ตัว ยังคงมองหูชื่อตาแป๋วราวกับรอคําชม หูชื่อ เองก็ไม่เคยรู้สึกว่าน้องสะใภ้คนนี้ดูน่ารักเท่าวันนี้มาก่อน นางรีบอาศัย จังหวะนี้คว้าบันไดทีจ้าว อพาดมาให้แล้วไต่ลงทันที
“ข้าเองก็คิดเช่นนั้นเจ้าค่ะ ติดอยู่ก็แค่เกรงว่าจะทําให้ฮูหยินทั้งหลาย ต้องเหน็ดเหนื่อยจนเสียสุขภาพ หากเป็นเช่นนั้นจะกลายเป็นความผิดของ ข้าเสียเปล่า ๆ และตัวข้าเองก็คงไม่อาจพักฟื้นร่างกายได้อย่างวางใจ” หูชื่อ
พูดไปพลางส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางจีนชื่อ
จีนชื่อชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะวางถ้วยชาในมือลงแล้วเอ่ยขึ้น “เรื่องที่ สะใภ้ใหญ่กับสะใภ้สี่กังวลล้วนมีเหตุผล เด็ก ๆ ต่างก็มีความกตัญญู เราที่ เป็นผู้ใหญ่จะขัดศรัทธาก็ไม่ดี ช่างน่าลําบากใจเสียจริง”
พูดจบก็หันไปทางไป่ชื่อที่นั่งเป็นประธานเฝ้าดูเรื่องราวตรงหน้า
เงียบ ๆ “ฮูหยินผู้เฒ่า ท่านเชี่ยวชาญเรื่องการดูแลจัดการบ้านเรือนที่สุด ท่านเห็นว่าค
