นได้
แล้ว ก็เดินกลับไปอย่างอารมณ์ดี พลางวางแผนในใจว่าจะรับช่วง านาจที่ ตกมาถึงมือนี้อย่างไรดี ทางด้านชุนชื่อเดิมทีก็ไม่อยากยุ่งเรื่องวุ่นวายอยู่
แล้ว พอเห็นลู่เจินเจินพาตัวลอยอยู่เหนือปัญหาได้อย่างสมบูรณ์แบบ ก็รู้สึก อิจฉายิ่งนัก ถ้ารู้อย่างนี้ นางไม่น่ารีบเสนอตัวรับงานดูแลเด็ก ๆ เลย สู้เดิน ตามหลังลู่เจินเจิน ป่านนี้คงลอยตัวไม่ต้องรับผิดชอบอะไรแล้ว นางถอน หายใจยาว แล้วเดินเอื่อย ๆ กลับไป
ๆ
ในเมื่อฮูหยินทั้งสามต้องกลับมาคุมอํานาจในจวนใหม่ ย่อมต้องรวม
ตัวกันเพื่อสะสางงานและจัดสรรหน้าที่ จึงนัดแนะกันไปหารือที่โถงรับรอง
ด้านหน้า ทิ้งไว้เพียงลู่เจินเจินกับหูชื่อที่ยืนอยู่เพียงลําพัง
คนหนึ่งลอยตัวสบายใจ อีกคนกลับร้อนใจดั่งไฟลน หูชื่อถึงอย่างไรก็ ดูแลบ้านมาหลายปี ไม่เหมือนจ้าวชื่อที่วู่วามตื้นเข็น แม้ในใจจะแค้นแทบ กระอัก แต่ใบหน้าตอนนี้กลับเรียบเฉยจนดูไม่ออกว่ามีสิ่งใดผิดปกติ นาง ฝืนยิ้มให้ลู่เจินเจิ้น “น้องสะใภ้สี่ ตอนนี้เหลือแค่เราสองคนที่เป็นคนว่างงาน
แล้วสิ”
ๆ
ลู่เจินเจินยิ้มตอบอย่างร่าเริง “นี่ไม่ใช่สิ่งที่พี่สะใภ้ใหญ่ร้องขอมาเอง หรือเจ้าคะ? ท่านจะได้ฉวยโอกาสนี้พักผ่อนให้เต็มที่ บํารุงร่างกายให้แข็ง แรง แล้วคลอดหลานชายตัวอ้วนมาให้พวกเราไว ๆ ยังไงเล่าเจ้าคะ!” หูชื่อถูกตอกกลับจนจุกอก พูดไม่ออกจนหน้าตึงขึ้นมาทันที ก่อนจะ พาขบวนสาวใช้สะบัดหน้าเดินจากไปราวกับพายุพัด ลู่เจินเจินเองก็ไม่รี
