เสียงฮือฮาดังไปทั่วทั้งโถงเรือนรุ่ยเชวียน
หูชื่อกระตุกยิ้มสะใจแวบหนึ่งก่อนจะรีบเอาผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปิดบัง
อาการ ส่วนชุนชื่อก็ได้แต่จ้องมองลู่เจินเงินด้วยความตะลึงงัน ในใจคิดไป ใกลว่าหรือเคล็ดลับที่ ทําให้ลู่เจินเจินเข้าตาพวกผู้ใหญ่ จะเป็นความใจกล้าบ้า บินที่ลุกขึ้นมาตบสั่งสอน
คนของท่านย่าและแม่สามีตั้งแต่วันแรกกันแน่?
จ้าวชื่อที่คิดว่าตนเองถือไพ่เหนือกว่าย่ามใจจนเก็บอาการไม่อยู่ หน้าลู่เจินเจินพลางร้องเสียงหลง “ได้ยินหรือไม่! นังบ่าวนั่นยอมรับเองแล้ว
ว่าถูกตบตี!”
จีนชื่อเห็นพฤติกรรมของจ้าวชื่อแล้วถึงกับหน้ากระตุก ส่วนหลานชื่อ
นั้นใบหน้ามืดมนลงทันตา นางจ้องเขม็งไปที่ให่ถังด้วยแววตาอํามหิตประ หนึ่งจะกินเลือดกินเนื้อ ทว่าให่ถึงกลับโยกศีรษะดังปัง ๆ แล้วรวบรวมความ กล้าพูดขัดจ้าวชื่อขึ้นมา
ๆ
“วันนั้นความจริงเป็นเพราะพวกบ่าวเองที่ถือดีว่าเป็นคนของนาย
ท่านผู้เฒ่าและฮูหยินมอบให้ จึงคิดจะวางก้ามข่มขวัญสะใภ้สี่เสียก่อน! ทว่า สะใภ้สี่เป็นคนซื่อตรงและเด็ดขาด เมื่อเห็นพวกบ่าวทําตัวประหนึ่งเจ้านาย
เสียเอง เริ่มแรกท่านก็เอ่ยเตือนด้วยความเมตตาแล้ว แต่เป็นพวกบ่าวที่ไม่ รัก และยังทําตัวก๋าเริบเสิบสาน สะใภ้สี่จึงต้องให้ติงเชียงสั่งสอนพวกบ่าวไป สักทีสองทีเพื่อให้ได้สติ ไม่ให้ก่อความผิดที่หนักหนาไปมากกว่านี้เจ้าค่ะ!”
“ยิ่งไปกว่านั้น พอสะใภ้สี่เห็นพวกเราสํานึกผิด ก็มีน้ําใจกว้างขวางไม่ ถือสาหาความ สองสาม
