าดทั้งรู้ความ ว่านอนสอนง่ายกตัญญูเป็นที่สุด ยังไม่เห็นท่านโหวผู้เฒ่าจะ ตกรางวัลให้ที่ดินสักผืนเลย?”
“นี่มัน ‘น้ําดีไหลเข้านาคนอื่น [1] ชัดๆ! เหลนแท้ๆ ของตัวเองยังไม่มี ที่ดินสักแปลง…
ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น มือก็ยิ่งออกแรงหยิกจนสาวใช้ตัวน้อยทนเจ็บไม่ไหว
ร้องไห้ออกมา
เลยโดนจ้าวชื่อตบเข้าให้อีกฉาด จนล้มคว่ําไปกองกับพื้น ร้องยอ ความเมตตาเสียงสั่น “สะใภ้สาม บ่าวผิดไปแล้ว ไว้ชีวิตบ่าวเถอะเจ้าค่ะ….”
สาวใช้ใหญ่ ‘จินจู’ ทนดูไม่ได้ จึงยกน้ําชาเข้ามาให้ “สะใภ้สามใจเย็นๆ ก่อนเจ้าค่ะ ระวังจะเจ็บมือนะเจ้าคะ…”
ว่าแล้วก็หันไปดูสาวใช้ตัวน้อย “ยังไม่รีบไสหัวออกไปอีก?”
สาวใช้ตัวน้อยรีบลุกขึ้นวิ่งหนีออกไปราวกับได้รับอภัยโทษ
จินจูถึงได้เอ่ยเตือนสติว่า “สะใภ้สาม ต่อให้อยู่ในเรือนของเรา แต่ “ กําแพงมีหู ประตูมีช่อง’ นะเจ้าคะ! ยามท่านมีโทสะ จะทุบทําลายข้าวของ หรือจะลงโทษบ่าวไพร่เพื่อระบายอารมณ์ก็ทําเถิด… แต่จะไปเอ่ยวาจา ล่วง
เกิน” ท่านโหวผู้เฒ่ากับฮูหยินผู้เฒ่าเช่นนั้นมิได้เด็ดขาดนะเจ้าคะ!”
“หากคนนอกรู้เข้า จะทําอย่างไร?”
จ้าวชื่อเบ้ปากอย่างนึกรังเกียจ “หรือพวกเขาไม่ได้เลอะเลือนกัน จริงๆ? เห็นลูกสาวตระกูลต่ําต้อยเป็นของล้ําค่า คอยประคบประหงมราวกับ
ไย่ในหิน… ถุย!”
จินจูตกใจหน้าซีดเผือด รีบถลันเข้าไปตะปบปากจ้าวชื่อไว้ทันควัน “ โธ่..นายหญิงของบ่าว ท่านก็เพลาๆ ลงหน่อยเถอะเจ้าค่ะ ยืนความถึงหู คน ข้างบน’ เข้าจริงๆ เ
