ยอมให้เจ้าต้องเจ็บช้ําน้ําใจไปเปล่าๆ เป็นแน่”
ว่าแล้วก็สั่งให้หลาน อพาลู่เจินเจินกลับไปปลอบขวัญคลายกังวลให้
ระหว่างทางกลับเรือน หลานชื่อจูงมือลู่เจินเจินไม่ยอมปล่อย ในใจไม่ รู้จะรักใคร่เอ็นดูอย่างไรให้สาสม
รู้สึกเพียงว่าเด็กคนนี้ช่างซื่อสัตย์จริงใจเหลือเกิน
ถึงได้ภักดีต่อสกุลฟู และลูกสี่ของนางอย่างหมดหัวจิตหัวใจถึงเพียงนี้
ทําให้นางที่เป็นแม่สามีอดรู้สึกปวดใจไม่ได้ รู้สึกว่าบ้านตนช่างติดค้าง
ลูกสะใภ้ผู้นี้จริงๆ
ก็เพราะลูกชายตัวดีของนางตินมีปัญหาแบบนั้น
เฮ้อ! ช่างน่าเวทนานัก
หลานชื่อตําหนิตัวเองในใจ แล้วตัดสินใจว่าจะต้องชดเชยให้สะใภ้
นางไปส่งลู่เจินเจินที่เรือนทิงเทาด้วยตัวเอง ทั้งยังกําราบอบรมบ่าว ไพร่ในเรือนทิงเทาไปยกหนึ่ง ระหว่างทางกลับเรือนตนเอง ก็เริ่มครุ่นคิดถึง
สมบัติส่วนตัวว่ามีชิ้นไหนบ้างที่จะมอบให้ลู่เจินเจินได้
พอกลับไปปรึกษากับแม่นมคนสนิท ก็คัดเลือกของจากสินเดิมที่ดูสด
ใสงดงามประณีต เหมาะกับสะใภ้ใหม่หรือหญิงสาววัยแรกแย้ม ไม่ว่าจะเป็น ผ้าพับผ้าชั้นเลิศ ของประดับตกแต่ง หรือเครื่องประดับล้ําค่า จัดใส่หีบได้ หนึ่งใบเต็ม ๆ แล้วรีบให้คนยกไปส่งที่เรือนทิงเท่าทันที
ทว่าของจากเรือนสามเพิ่งจะส่งไปถึง ของจากทางฮูหยินผู้เฒ่าก็
ทยอยตามมา
ฮูหยินผู้เฒ่าไปมีพื้นเพตระกูลเดิมที่ไม่ธรรมดา อีกทั้งยังกุมอํานาจดู แลบัญชีครัวเรือนของจวนโหวมานานนับสิบปี ของดีในคลังสมบัติส่วนตัว
ย่อมมีมากมายนับไ
