น้าของแต่ละคนดูไม่ค่อยดีนัก
ฮูหยินผู้เฒ่ากับหลานชื่อจึงคาดเดากันไปว่า เกรงว่าทางบ้านสกุลลู่คง
จะก่อเรื่องอะไรขึ้นมาอีกแน่?
สันดานของคนสกุลลู่ ต่อให้ทั้งสองตระกูลจะเกี่ยวดองเป็นทองแผ่น เดียวกันแล้ว หลานชื่อก็ยังนึกดูแคลน
คนที่สามารถขายลูกสาวกิน ให้ไปแต่งงานกับบ้านที่มีโรคเร้นลับได้
ย่อมไม่ใช่คนดีอะไร
เอ๊ะ… นี่เหมือนนางด่าลูกชายตัวเองรวมเข้าไปด้วยหรือเปล่านะ? ช่างเถอะ! นั่นไม่สําคัญ! ที่สําคัญคือคนสกุลลู่นิสัยไม่ดีต่างหาก
น่าสงสารลูกสะใภ้ตัวน้อยของนาง เดิมทีก็เป็นเด็กที่น่าเวทนาอยู่ แล้ว กลับไปเยี่ยมบ้านเดิมทั้งที ข้าวมื้อเดียวก็ยังไม่ได้กิน นั่นไม่ใช่ว่าเพราะ ไม่เห็นจวนโหวอยู่ในสายตาหรอกหรือ
ถึงแม้หลานชื่อจะไม่ใช่คนชอบใช้อํานาจบาตรใหญ่รังแกใคร แต่คราว
น๊อตติ อยากจะสั่งสอนบ้านสกุลลู่ขึ้นมาไม่ได้
พอเห็นลู่เจินเจินมีสีหน้าสํานึกผิด ก็รีบปลอบใจว่า “เรื่องนี้จะเกี่ยว กับเจ้าได้อย่างไร? เจ้าเป็นลูกสาวที่แต่งออกไปแล้ว จะไปจัดการเรื่องบ้าน เติมได้ยังไงล่ะ?”
นางหันหน้าไปมองฮูหยินผู้เฒ่าสกุลไป เพียงแต่ว่า คนสกุลลู่นี่มัน เกินไปจริงๆ! นี่มันดูถูกเจ้าสี่กับเมียเจ้าสี่ชัดๆ ฮูหยินผู้เฒ่า ท่านว่าจริงไหม เจ้าคะ?”
ฮูหยินผู้เฒ่าขมวดคิ้ว “สกุลลู่ทําตัวเหลวไหลเกินไปจริงๆ เพียงแต่ถึง อย่างไรก็เป็นบ้านเดิมของสะใภ้สี่..”
ลู่เจินเจินรีบยกมือขออนุญาตพูด “ท่านย่า ท่านแม่ ย้า… วันนี้ที่ข้า กลับไปบ้านสกุลลู่ ข
