พื่อตัด ขาดความสัมพันธ์เสียให้สิ้น วันหน้าคนสกุลลู่จะต้องเข้ามาเกาะแกะพัวพัน ไล่อย่างไรก็ไล่ไม่ไปเป็นแน่
“เวลาอันมีค่าของท่านสี่ ไม่ควรเสียไปกับปลิงดูดเลือดพวกนี้ และเพื่อ
ไม่ให้ท่านสี่ต้องกลายเป็นตัวตลกของคนอื่นเพราะเรื่องสกุลลู่อีกด้วย”
“มิสู้ให้ข้าลงมือเอง ตัดรอนความหวังของตระกูลลู่ไปเสียตรงๆ จะดี กว่า หากใครจะนินทาว่าร้ายก็ให้ลงที่ข้าเพียงคนเดียว จะได้ไม่พาลไปถึงท่าน
และจวนโหว”
“ท่านลี่ดูเถิด ข้านําความจริงใจอันเปี่ยมล้นมามอบให้ เพื่อสานต่อ การค้าระหว่างเราให้สําเร็จ ท่านเชื่อใจได้เลยว่า ไม่ว่าเวลาใด สถานที่ใด หรือ
เกิดเรื่องอันใดขึ้น ข้าจะยืนอยู่ข้างท่านเสมอ”
“เพราะอย่างไรเสีย ท่านได้ดีข้าก็ได้ดีด้วย! สามีได้ดี ภรรยาย่อมมี
วาสนา มิใช่หรือเจ้าคะ!”
ฟูจืออี้พยักหน้าโดยไม่แสดงความเห็นว่าเห็นด้วยหรือคัดค้าน
ทว่าในใจกลับคลายความระแวงที่มีต่อลู่เจินเจินลงไปอีกสองส่วน
เอาเถอะ ลองเชื่อใจนางดูสักสองส่วนก่อนแล้วกัน
หากนางทําได้จริงดังปากว่า เขาก็พร้อมจะมอบลาภยศสรรเสริญและ
ความมั่งคั่งให้แก่ลู่เจินเจิน
แต่หากลู่เจินเจินกล้าทําตัว ต่อหน้าอย่างลับหลังอย่าง เขาก็มีสารพัด
วิธีที่จะจัดการนางเช่นกัน
ลู่เจินเจินจ้องมองใบหน้าไร้อารมณ์ของฟูจืออี๋ ดูไม่ออกเลยว่าเขาเชื่อ
คําพูดของนางหรือไม่
นางรู้สึกท้อแท้เล็กน้อย แต่ไม่นานก็กลับมาฮึดสู้ใหม่
ระยะทางพิสูจน์ม้า กาลเวลาพิสูจน์คน! วันหน้าฟูจืออี๋จะต้องไ
