งเดี๋ยวนี้!”
บรรดาหญิงรับใช้สูงวัยที่เฝ้าอยู่ด้านนอกรีบพุ่งพรวดพราดเข้ามาทัน ควัน ติงเซียงก้าวเท้าสวนขึ้นมาด้านหน้า พร้อมกับ เอาตัวเข้าขวาง ปกป้อง
ลู่เจินเจินไว้ทางด้านหลัง”
ลู่เจินเจินแค่นหัวเราะเสียงเย็น “ข้าอยากจะรู้นักว่าใครหน้าไหนจะ กล้า? ตอนนี้ข้าเป็นคนยองจวนโหว พวกเจ้าก่อนจะลงมือก็ไตร่ตรองให้ดี ที่ พวกเจ้ากําลังจะตบน่ะไม่ใช่คุณหนูรองสกุลลู่ แต่เป็นสะใภ้สี่แห่งจวนหนึ่งผิง โหว เจ้านายสกุลลู่ทางจวนโหวอาจจะทําอะไรไม่ได้ แต่ถ้าจะเอาชีวิตพวกบ่าว ไพร่ชั้นต่ําอย่างพวกเจ้า ก็ไม่ใช่เรื่องยาก!”
พวกหญิงรับใช้ต่างชะงักค้างทันควัน จริงอย่างที่นางว่า เจ้านายลงไม้ ลงมือกันยังพออ้างได้ว่าเป็นเรื่องพี่น้องท งทะเลาะเบาะแว้ง
แต่ถ้าบ่าวอย่างพวกนางบังอาจลงมือกับสะใภ้จวนโหว หากทางนั้น
เอาเรื่องขึ้นมา ตระกูลลู่ย่อมไม่คิดออกหน้าปกป้องพวกนางเป็นแน่ ไม่มีใคร
กล้าขยับตัวแม้แต่คนเดียว
หวังชื่อโกรธจนตัวสั่น ไม่ห่วงหน้าตาอีกต่อไป “พวกนางไม่กล้า ถ้าทํา เอง ข้าเป็นแม่ใหญ่ ยองเจ้า ข้าสั่งสอนเจ้าถือเป็นเรื่องชอบธรรม ต่อให้จวน
โหวรู้เรื่อง ก็หาข้อตําหนิบ้าไม่ได้”
พูดจบ นางก็พุ่งเข้ามาหมายจะกระชากผมของลู่เจินเจิน
ลู่เจินเจินแค่นหัวเราะเสียงเย็น ไม่หลบหนี
“หากวันนี้ท่านกล้าแตะต้องย้าแม้แต่ปลายเล็บ เชื่อหรือไม่ว่า ทันทีที่
ข้ากลับถึงจวนโหว พรุ่งนี้ข้าจะทําให้ลู่หูกลับไปนอนคุกอีกรอบ!”
มือของหวังชื่อชะงักค้างกลางอา
