กาศ “เจ้ากล้า…”
ลู่เจินเจินยิ้มยั่วโทสะ “ย้าย่อมกล้าแน่นอน อย่างที่ท่านว่านั่นแหละ
ยามนี้ข้าตบแต่งเข้าจวนโหวเป็นคนของสกุลฟู่แล้ว ตระกูลลู่พวกท่านจะเป็น
ตายร้ายดีอย่างไร มันกงการอันใดของข้าด้วย?”
“ตัวข้าอยู่ในจวนโหว หากคิดจะหาผลประโยชน์ให้ตระกูลลู่อาจจะ ยาก แต่ถ้าจะให้ขัดยาตระกูลลู่ ทําให้พวกท่านต้องหัวทิ่มหัวตํา ข้าคิดว่ามัน
ง่ายนิดเดียว!”
หวังชื่อเริ่มลนลานจนพูดตะกุกตะกัก “จะ เจ้า…. เจ้าเพิ่งแต่งเข้าจวน
โหว จะ… เจ้าจะมีปัญญาอะไรมาขัดยาตระกูลลู่ได้?”
ลู่เจินเจินยิ้มเหี้ยมเกรียม “ข้าก็บอกแล้วไง ทําเรื่องดีๆ น่ะมันยาก แต่ ทําเรื่องชั่วน่ะง่ายนิดเดียว พอกลับไปจวนโหว ข้าก็แค่อาละวาดร้องไห้ตีโพย ตีพายผูกคอตาย หรือไม่ก็ไปล่วงเกินบรรดาพี่สะใภ้และพวกผู้หลักผู้ใหญ่ใน จวนให้ขุ่นเคือง เพื่อให้พวกเขาพาลเกลียดขี้หน้าสกุลลู่ไปด้วย…. เรื่องพรรค์นี้ ทําง่ายจะตายไป มิใช่หรือ?”
“จะ…. เจ้าคงจะเป็นบ้าไปแล้ว! เจ้ามันบ้าไปแล้วแน่ๆ! สกุลลู่ต่อให้เลว ร้ายอย่างไรก็ยังเป็นบ้านเดิมของเจ้า! หากสิ้นไร้บ้านเดิมคอยหนุนหลัง เจ้า จะใช้ชีวิตอยู่ในจวนโหวต่อไปได้อย่างไร?” หวังชื่อจ้องมองลู่เจินเจินด้วยสาย
ตาหวาดผวา
รอยยิ้มของลู่เจินเจินแฝงแววคลุ้มคลั่งขึ้นมาจริงๆ “มีบ้านเดิมอย่าง
สกุลลู่ สู้ไม่มีเสียเลย ยังจะดีกว่า”
“บิดาที่ขายลูกสาวเพื่อแลกกับลาภยศ? แม่ใหญ่ที่ใจคออํามหิต พี่ชาย
ที่ไม่เอาถ่าน ก่อเรื่องจนต้องเอาความสุ
