่เตรียมไว้ขึ้นมาป้ายที่หางตา พริบตาเดียวขอบตาก็แดงก่ํา น้ํา
ตาร่วงพรูไหลพรากลงมาราวกับทํานบกั้นน้ําพังทลาย
แม่งเอ๊ยยย! พลาดแล้ว! ติงเซียงยัยเด็กโง่ ใส่น้ํายิงใส่มาเสียเยอะ
แสบตาชะมัด!
ลู่เจินเจินแสบตาจนสะอื้น “ครั้งนั้นรู้อยู่เต็มอกว่าการตบแต่งเข้าจวน สูงศักดิ์นี้มีเบื้องหลังไม่ชอบมาพากล พวกเจ้าต่างเกี่ยงงอนไม่มีใครอยากได้ จนต้องผลักไสมาให้ข้า! มาบัดนี้กลับมาพูดจาเหน็บแนมว่านี่คือวาสนา…. วาสนาพรรค์นี้… ยกให้พวกเจ้าเอาหรือไม่เล่า!”
สามพี่น้องสกุลลู่หุบปากเงียบกริบพูดไม่ออก ทุกคนไม่ใช่คนโง่ ตอน ที่รู้ข่าวว่าจะได้ดองกับจวนโหว พวกนางล้วนใจหวั่นไหว อยากจะเป็นผู้ที่ได้ ตบแต่ง ออกไปทั้งสิ้น แต่พอหวังซื่อและอี๋เหนียงของพวกนาง แจกแจงให้ ฟังอย่างละเอียด พวกนางถึงรู้ว่างานแต่งนี้แค่ดูดีแต่เปลือกนอก ไส้ในเกรง ว่ายมเสียยิ่งกว่าหวงเหลียน [1] เสียอีก
มิเช่นนั้น…. วาสนาการแต่งงานนี้จะตกมาถึงมือลู่เจินเจิน ได้อย่างไร?
แต่ยามนี้เมื่อได้เห็นนางหลังออกเรือน สวมใส่เสื้อผ้าอาภรณ์หรูหรา ผิวพรรณผุดผ่องมีราศีเลียยิ่งกว่าตอนอยู่สกุลลู่เสียด้วยซ้ํา แม้แต่บรรดา สาวใช้ที่คอยปรนนิบัติข้างกาย ไม่ว่าจะเป็นการแต่งกายหรือกิริยาท่าทาง ก็ดู
สง่างามไม่ด้อยไปกว่าพวกนางที่เป็นคุณหนูในห้องหอเลยแม้แต่น้อย
ความอิจฉาริษยาพลันปะทุขึ้นในใจ… ลู่เจินเจินที่เป็นเพียงลูก
อนุภรรยาที่ไม่ได้รับความโปรดปรานของสกุลลู่ คู่ควรกับการสวมท
