องใส่
หยก และมีสาวใช้รุมล้อมหน้าหลังมากมายเพียงนี้เชียวหรือ?
หวังชื่อฟังวาจาตัดพ้อของลู่เจินเจินแล้วรู้สึกทะแม่งๆ อีกทั้งยัง เหลือบไปเห็นสาวใช้หน้าตาไม่คุ้นเคย ที่ยืนอยู่เบื้องหลัง มองปราดเดียวก็รู้ ว่าเป็นคนของจวนโหว นางใจหายวาบ หากคําพูดเหล่านี้แพร่งพราย ไปถึงหู เจ้านายในจวนโหว ลู่เจินเจินจะเป็นตายร้ายดีอย่างไรนางไม่สน แต่หากจวน
โหวเกิดเข้าใจผิดพาลโกรธเคืองสกุลลู่ขึ้นมา นั่นสิเรื่องใหญ่!
นางรีบฉีกยิ้มประจบ กุลีกุจอสั่งให้คนเชิญสาวใช้แปลกหน้าเหล่านั้น ออกไปพักผ่อนด้านนอก ทั้งยังสั่งให้ตั้งโต๊ะเลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดี โดยส่งบ่าว
คนสนิทของตนไปคอยประกบเพื่อหลอกถามข่าวคราวในจวนโหว
พวกไห่ถังได้รับคําสั่งจากลู่เจินเจินมาก่อนแล้ว พอเห็นหวังซื่อจัดแจง เช่นนี้ จึงแกล้งทําเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราว เดินตามออกไปอย่างว่าง่าย โดยไม่หัน มาแม้แต่จะขออนุญาตลู่เจินเจินสักคํา
หวัง อและพี่น้องตระกูลลู่เห็นดังนั้น ในใจพลันกระหยิ่มยิ้มย่อง… ดู เอาเถิด แม้แต่สาวใช้จวนโหวจะไปจะมายังไม่บอกกล่าวเจ้านายสักคํา ตัดสิน ใจเองได้เสร็จสรรพ เห็นได้ชัดว่าชีวิตของลู่เจินเจินในจวนโหวคงยากเข็ญมิใช่
น้อย
เมื่อคิดได้เช่นนี้ และเห็นว่าไม่มีคนนอกแล้ว หวังชื่อก็คร้านจะปั้นหน้า ยิ้มจอมปลอมอีกต่อไป นางกลอกตามองบนที่หนึ่งแล้วเอ่ยเสียงกระด้าง
“คุณหนูรอง เจ้าพูดเช่นนี้ก็ไม่ถูกนะ โบราณว่าไว้ การแต่งงานของ บุตรธิดาล้วนขึ้นอยู่กับบิดาม
