น้าตาให้ลูกสะใภ้ก่อนจะยอมให้กลับ
เรือน
ยากลับ ลู่เจินเจินเดินนําหน้า ขบวนสาวใช้เดินตามหลัง ทุกคนถือ ของพะรุงพะรังเต็มสองมือ เดินอวดสายตาชาวบ้าน” กลับเรือนทิ้งเทาอย่าง เปิดเผย คนยังเดินไม่ถึงเรือน ข่าวความโปรดปรานนี้ก็แพร่สะพัดไปทั่วจวน แล้ว ฟู่จืออี้ที่อยู่เรือนหน้าย่อมได้ยินข่าวเช่นกัน
แม้เขาจะรู้ว่าลู่เจินเจินมีเสน่ห์บางอย่างที่ชวนให้ผู้คนเอ็นดู แต่เขายิ่ง
ทราบดีกว่าผู้ใดว่าท่านย่าและท่านแม่ของเขา มิใช่สตรีประเภทที่จะถูกผู้ใด
ประจบสอพลอได้ง่าย ๆ วันนี้เกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่? เหตุใดทุกคนถึงได้พร้อมใจกันลําเอียงเข้า
ข้างลู่เจินเจินอย่างออกนอกหน้าถึงเพียงนี้?
ฟู่จืออี้ตกอยู่ในภวังค์ความคิดอยู่ครู่ใหญ่ เงยหน้าขึ้นก็ เห็น ‘ตาหม่าน’ ทําท่าอึกอักคล้ายมีเรื่องจะกล่าว
“มีอะไรอีก?”
ต้าหม่านลดเสียงลงต่ํา “เนื่องจากที่เรือนรุ่ยเหวียนวันนี้สะใภ้สี่ไม่ไว้ หน้าสะใภ้ใหญ่และสะใภ้สาย อีกทั้งฮูหยินผู้เฒ่าและฮูหยินสามยังมอบของมี
ค่าให้สะใภ้สี่เพียงผู้เดียวตั้งมากมาย…ทําให้เกิดข่าวลือและคําครหาที่มีสู้ดีนัก
แพร่ไปทั่วจวนแล้วขอรับ”
“ท่านสี่… ถ้าเราไม่ทําอะไร เกรงว่าคืนนี้ข่าวลือเรื่องสะใภ้สี่ไม่เคารพพี่
สะใภ้ และยังทําตัวโอหังต่อหน้าผู้ใหญ่คงจะลือกระฉ่อนไปทั่วทั้งจวนแน่ยอ
รับ”
ต้าหม่านลอบสังเกตสีหน้าเจ้านายพลางหยั่งเชิงเอ่ยต่อ
“นายท่านสี่ เรื่องนี้จะว่าเล็กก็เล็ก จะว่าใหญ่ก็ใหญ่ หากจัดการไม่ดี จนชื่อเสี
