เจินส่งยิ้มบางๆ ให้จ้าวชื่อ ตอบกลับด้วยน้ําเสียงฟังดูจริงใจสุด
“พี่สะใภ้สาม ไม่ใช่ว่าถ้าไม่อยากสอน แต่เรื่องนี้ท่านเรียนไม่ได้หรอก
จ้าวชื่อแผดเสียงแหลมสูงขึ้นทันควัน “ทําไมข้าจะเรียนไม่ได้? หรือว่า สิ่งที่เจ้าทําได้ ข้าจะทําไม่ได้หรือ?”
ลู่เจินเจินกวาดตามองจ้าวชื่อตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าแล้วเอ่ยเนิบๆ
“ที่ท่านย่าโปรดปรานย้า ก็เป็นเพราะข้าหน้าตาน่าเอ็นดู นิสัยซื่อสัตย์ จริงใจ ไม่ทําตัวเจ้าปัญหา” ไม่ขี้อิจฉาตาร้อน ไม่ยุแยงตะแคงรั่ว ให้ผู้อื่น ต้องหมองใจ เรื่องอื่นพอยกไว้ก่อนได้ ทว่ารูปโฉมประหนึ่งบุปผาแย้มบาน อย่างช้านี้ พี่สะใภ้สามท่านจะเลียนแบบได้อย่างไร? หรือว่าท่านต้องกลับไป
เกิดใหม่ในครรภ์มารดาอีกรอบล่ะเจ้าคะ?”
ตลอด
เรื่องหน้าตาที่จัดว่าธรรมดาแค่พอดูได้ ถือเป็นปมด้อยในใจจ้าวชื่อมา
เรื่องหน้าตาที่จัดว่าสามัญธรรมดาถือเป็นปมด้อยฝังใจจ้าวชื่อมา
ตลอดชีวิต พอลู่เจินเจินพูดแทงใจดําว่ารูปโฉมสู้มิได้ ซ้ํายังตอกย้ําว่ามีนิสัย ริษยาชอบชวนทะเลาะ จ้าวชื่อมีหรือจะทนไหว!
นางปล่อยโฮออกมาดังลั่น ยกผ้าเช็ดหน้าปิดหน้าปิดตาด้วยความอับ
อายถึงขีดสุด แล้ววิ่งพรวดพราดออกไปด้านนอกทันที
กว่าทุกคนในโถงจะตั้งสติได้ จ้าวชื่อก็วิ่งลับตาไปไกลแล้ว
ยังดีที่จินซื่อมีปฏิกิริยาว่องไวรีบออกคําสั่ง “พวกเจ้ายังไม่รีบตาม สะใภ้สามไปอีก ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมา ข้าจะถลกหนังพวกเจ้าเสีย!”
เหล่าสาวใช้และบ่าวอาวุโสที่คอยปรนนิบัติจ
