้าที่ของมันได้ดีเยี่ยม ข้างกายยามนี้ว่างเปล่าไร้เงา ของฟูจืออี้ ทว่าเงินเงินผู้เพิ่งได้รับ “ลาภลอย” และนอนเต็มอิ่มมาทั้ง คืนย่อมมีอารมณ์แจ่มใสเบิกบานยิ่งนัก
การไม่เห็นฟูจืออี้ ไม่ได้ส่งผลกระทบต่ออารมณ์สุนทรีย์ของนาง
แม้แต่น้อย
พอล้างหน้าแต่งตัวเสร็จเดินออกมา เห็นฟูจืออี้นั่งรออยู่ที่โต๊ะ
อาหาร นางส่งยิ้มหวานประจบประแจง
“อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะท่านสี่
จะว่าไปแล้ว เงินเงินนั้นเดิมทีก็มีรูปโฉมงดงามหมดจด พอ นอนหลับเต็มอิ่ม ผิวพรรณก็ยิ่งดูเปล่งปลั่งมีน้ํามีนวล พวงแก้มขาวผ่อง ซับสีระเรื่อ ริมฝีปากแดงฉ่ําวาว ดวงตาคู่สวยยามแย้มยิ้มโค้งลงดุจ จันทร์เสี้ยว ภายในดวงตาราวกับมีดวงดาราเปล่งประกายระยิบระยับ แม้แต่ฟูจืออี้ที่มั่นใจว่าตนเองเป็นผู้ไม่หวั่นไหวต่ออิสตรี ก็ยัง
เผลอไผลจ้องมองจนเหม่อลอยไปครู่หนึ่ง
พอได้สติ แววตาฉายความขัดเป็นวูบหนึ่ง แต่สีหน้ายังคงเรียบ เฉย พยักหน้าให้อย่างสํารวม
“สายมากแล้ว รีบกินแล้วไปคารวะฮูหยินผู้เฒ่าเถอะ” เงินเงินบอกกับตัวเองในใจเงียบ ๆ ว่า…. เอาเถิด แค่บอสกระ เป้าหนักก็ประเสริฐแล้ว จะไปคาดหวังให้เขามีความฉลาดทางอารมณ์สูง
ส่งเห็นทีคงจะยากเกินไป
เนื่องด้วยสะใภ้ใหม่ได้รับการละเว้นไม่ต้องปรนนิบัติผู้อาวุโส ทานอาหารในช่วงสามวันแรก หลังจากทานมื้อเช้าเสร็จสรรพ ฟูจือก็ทิ้ง
ท้ายไว้เพียงประโยคเดียวว่า “อย่าทําเรื่องให้เขาขายหน้า แล้วก็แยกตัว
ไปจัดการภารกิจของตนทันที
เงินเงินพาสาวใ
