จืออี้ นายท่านสาม ‘ฟู่เหออิ่น’ และฮูหยินสาม ‘หลานสื่อ’
ไล่เรียงลงไปตามระดับชั้นคือเหล่าพี่น้องรุ่นเดียวกับฟู่จืออี้และรุ่นหลาน รวมไปถึงสาวใช้และบ่าวอาวุโสที่คอยปรนนิบัติ ยืนเบียดเสียดกันอยู่เต็มห้องโถงจนแทบไม่มีที่ว่าง ทันทีที่คนทั้งสองก้าวเท้าเข้ามา สายตาทุกคู่พลันจับจ้องมองเป็นตาเดียว
โชคดีที่ลู่เจินเจินเป็นคน‘จิตใจแกร่งกล้าหน้าหนาเป็นเลิศ’ต่อให้ถูกคนนับร้อยรุมจ้องเพียงใด สีหน้านางก็ยังไม่เปลี่ยน หัวใจไม่สั่นไหว จังหวะการเดินยังคงมั่นคงหนักแน่นไม่สะดุดแม้เพียงก้าวเดียว ท่าทางที่ดูสุขุมหนักแน่นและวางตัวสง่างามเปิดเผยเช่นนี้ ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลไป๋เห็นแล้วรู้สึกถูกชะตาขึ้นมาหลายส่วน
