เกร็งว่าจะกลายเป็นเรื่องเล่าสนุกปากไปทั่วตรอกซอกซอยเป็นแน่
บรรยากาศทั้งในและนอกห้องพลันเงียบกริบจนน่าหวาดหวั่น
ไห่ถังกุมใบหน้าซีกที่บวมเป่งด้วยความไม่อยากจะเชื่อ สายตาเคียดแค้นจ้องมองลู่เจินเจินเขม็ง… สตรีผู้นี้กล้าดีอย่างไรถึงได้ลงไม้ลงมือ นางเป็นถึงคนของเรือนฮูหยินผู้เฒ่า เปรียบเสมือนตัวแทนของฮูหยินผู้เฒ่าเชียวนะ!
ยามปกตินางถือของกำนัลไปมอบให้คุณหนูคุณชายตามเรือนต่างๆ มีใครบ้างที่ไม่เรียกขานนางว่า ‘พี่ไห่ถัง’ อย่างนอบน้อมเกรงใจ
แต่แต่วันนี้กลับถูก ‘ฉีกหน้า’ จนยับเยินท่ามกลางสายตาบ่าวไพร่ต่ำต้อยพวกนี้ วันหน้าจะให้ ‘เชิดหน้าชูตา’ อยู่ในจวนโหวแห่งนี้ได้อย่างไร? โทสะแล่นพล่านจนหน้ามืดตามัว นางยกมือปิดหน้า ลุกพรวดพราดวิ่งถลันออกไปทางประตู ปากก็แผดเสียงตะโกนก้อง
“สะใภ้สี่ใจคอคับแคบ! ไร้เมตตาปรานี ทำร้ายบ่าวถึงเพียงนี้ แล้วจะให้บ่าวมีชีวิตอยู่ สู้หน้าผู้คนได้อย่างไร… บ่าวจะไปกราบลาฮูหยินผู้เฒ่าแล้วโขกศีรษะตายต่อหน้า ท่านเสียยังดีกว่า!”
