จนปีนเกลียวไม่เห็นหัวใคร
นางอดไม่ได้ที่จะเค้นหัวเราะออกมา กวาดสายตามองไห่ถังตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
“ใครเขาร่ำลือว่ากฎระเบียบในจวนโหวเคร่งครัดนัก กระทั่งคนจากเรือนผู้อาวุโส ไม่ว่าจะเป็นสาวใช้ หรือแม้แต่แมวหมาสักตัวก็ล้วนมีหน้ามีตาเหนือกว่าผู้อื่น! วันนี้ข้าได้เห็นเป็นขวัญตาแล้วจริงๆ!”
“สมกับที่เป็นคนจากเรือนฮูหยินผู้เฒ่า วางก้ามใหญ่โตโอ้อวดศักดาปานนี้ หากใครไม่รู้คงนึกว่าเป็นนายหญิงหรือแม่นมอาวุโสที่ไหนมาอบรมสั่งสอนบ่าวไพร่ในเรือนข้าเสียอีก”
พูดถึงตรงนี้ นางก็ปรายตามองไห่ถังด้วยรอยยิ้มเย็นชา แล้วออกคำสั่งเสียงเรียบ
“ติงเซียน… ตบปาก!”
สิ้นคำสั่ง ติงเซียนสาวใช้ที่ยืนเงียบอยู่ด้านข้างก็สืบเท้าขึ้นหน้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตวัดฝ่ามือฟาดลงบนใบหน้าของไห่ถังดัง ‘เพียะ! เพียะ!’ สองฉาดใหญ่!
แรงมือของติงเซียนนั้นหนักหน่วงไม่เบา พอโดนตบเข้าไปสองฉาดใหญ่ ไห่ถังก็ถึงกับร่วงลงไปกองกับพื้น ผ่านไปครู่ใหญ่ก็ยังมึนงงจับต้นชนปลายไม่ถูก
อย่าว่าแต่ไห่ถังที่ตั้งตัวไม่ติดเลย กระทั่งบ่าวไพร่ที่คอยปรนนิบัติอยู่ทั้งในและนอกเรือนต่างก็คาดไม่ถึงเช่นกัน ได้แต่ยืนบื้อใบ้จ้องมองอย่างตกตะลึง
มีสะใภ้ใหม่บ้านไหนบ้างที่กล้า ‘แผลงฤทธิ์’ ได้ดุเดือดถึงเพียงนี้?
นี่ขนาดไม่ได้ยกน้ำชาคารวะผู้อาวุโส ก็กล้าลงไม้ลงมือตบสั่งสอนสาวใช้ที่ฮูหยินผู้เฒ่าและแม่สามีส่งมาให้เสียแล้ว!
หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป
